Σάββατο, 11 Ιουνίου 2016

ΞΩΤΙΚΑ ΤΗΣ ΙΡΛΑΝΔΙΑΣ





ΞΩΤΙΚΑ ΤΗΣ ΙΡΛΑΝΔΙΑΣ
Ο μυθικός κόσμος των ξωτικών






Πλάσματα μιας άλλης διάστασης, ενεργειακές μορφές, πνεύματα της φύσης. Αν κοιτάξουμε λίγο καλύτερα θα δούμε ότι είναι εκεί!

Υπάρχουν κάποια παράξενα όντα, που κατοικούν στις καταπράσινες κοιλάδες της Ιρλανδίας κοντά σε βαθύσκιωτες πηγές και αρχαία δέντρα, πλάι σε μυστηριώδεις λίμνες ή στους κήπους μεσαιωνικών κάστρων. Είναι όντα που ανήκουν σε έναν άλλο κόσμο, στη ζώνη του λυκόφωτος ή στο χώρο του ονείρου. Πρόκειται για αυτά που οι παραδόσεις ονομάζουν «ξωτικά». Πλάσματα συνήθως μικρόσωμα και παιχνιδιάρικα που λατρεύουν τη φύση, τη μουσική και τις σκανταλιές. Όλοι οι λαοί της γης τα έχουν αναγνωρίσει και περιγράψει ως κατοίκους του αγνού φυσικού περιβάλλοντος. Των δασών των λιμνών και των δέντρων. Οι αρχαίες παραδόσεις έχουν μετεξελιχθεί σε παραμύθια μέσα στα οποία διασώζονται βασικές σχετικές πληροφορίες όπως για δέντρα που μιλάνε. Οι αρχαίες αναφορές μιλούσαν για τα δέντρα μέσα στα οποία υπάρχουν «ψυχές» και «πνεύματα». Οι Έλληνες τις ονόμασαν Αμαδρυάδες και τις έβλεπαν με ενορατικό τρόπο να χορεύουν γύρω από τις ιερές δρυς. Κι ενώ αυτά τα μυστηριακά όντα έμοιαζαν να ξεχνιούνται από τον σύγχρονο άνθρωπο, η κινηματογραφική μεταφορά της τριλογίας του Τόλκιν «Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών» έφερε σε επαφή το πλατύ κοινό με αυτά τα όντα που αν και οι περισσότεροι πιστεύουν ότι κατοικούν στη φαντασία των λαών, υπάρχουν κι άλλοι που ορκίζονται ότι τα έχουν δει. Ιδίως σε χώρες όπως η Βρετανία και η Ιρλανδία.







Όντα Άλλων Διαστάσεων

Ένα πλήθος παράξενων πλασμάτων που στην ουσία αντιπροσωπεύουν το πνεύμα της φύσης έχουν αναγνωριστεί από όλους τους λαούς που τους έχουν δώσει διάφορα ονόματα. Κακά τρολ, παιχνιδιάρες νεράιδες, πονηροί καλικάντζαροι, πανούργοι νάνοι χοροπηδάνε, στήνουν παγίδες και γελάνε κάνοντας φάρσες πίσω από την πλάτη μας. Πρόκειται για μια προαιώνια μεταφυσική παράδοση που πρόθυμοι αποδέκτες της είναι και οι σημερινές «ορθολογιστικές» γενιές. Υπάρχουν ,βέβαια, κι εκείνοι που πιστεύουν πως πρόκειται για συμβολικές καταστάσεις κι ότι αντιπροσωπεύουν εμμονές, ιδέες και φόβους μας ή προβολές του υποσυνειδήτου μας. Σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση τα ξωτικά δεν είναι παρά συμβολικές αναπαραστάσεις των ανθρώπινων ψυχολογικών καταστάσεων. Όμως ,σύμφωνα με τα πιστεύω που υποστηρίζουν όλες οι μεταφυσικές παραδόσεις, δεν τίθεται αμφιβολία πως πρόκειται για υπαρκτά όντα που κατοικούν σε άλλες διαστάσεις έξω από τις γνωστές γι αυτό και ονομάζονται (ε)ξωτικά. Ο κόσμος τους είναι πιο λεπτοφυής από τον δικό μας γιατί στη δική τους παράλληλη διάσταση το υλικό σώμα δεν είναι απαραίτητο και είναι κατά κανόνα αόρατο. Το σώμα των ξωτικών είναι στην ουσία ενεργειακό. Οι διορατικοί άνθρωποι που ισχυρίστηκαν στο πέρασμα των αιώνων ότι τα έβλεπαν τα περιγράφουν ως μικροκαμωμένα πλάσματα που έχουν συχνά φτερούγες η μορφή των οποίων θυμίζει περισσότερο τα φτερά εντόμων παρά πουλιών. Πολλοί λένε πως αυτά τα όντα ανήκουν στους «βοηθούς» του φυσικού περιβάλλοντος και πως χωρίζονται σε πολλές διαφορετικές φυλές. Υπάρχουν τα ξωτικά των νερών και των πηγών που η ελληνική παράδοση ονόμαζε Νηρηίδες , Ωκεανίδες, τα ξωτικά του αέρα που ονομάζονται Συλφίδες, τα ξωτικά της φωτιάς που παριστάνονται σαν Σαλαμάνδρες και τα ξωτικά της γης στα οποία ανήκαν οι μυθικοί Τελχίνες.







Σε Ένα Άδειο Τσόφλι από Φουντούκι

Ιδιαίτερη αναφορά στα ξωτικά κάνει και ο Σαίξπηρ στο « Όνειρο Θερινής Νύχτας» όπου ζωντανεύει ολόκληρη κοινότητα ξωτικών. Αλλά επίσης και στο «Ρωμαίο και Ιουλιέτα» υπάρχει μια έξοχη περιγραφή ενός θηλυκού ξωτικού, της Μάβας. Γράφει σχετικά:« Η κυρά Μάβα μικρή είναι ίσια με μια δαχτυλιδόπετρα σε αρχόντου πρώτο δάχτυλο. Στ΄αμάξι της ζεμένες σκνίπες τήνε σέρνουνε τις νύχτες πάνω στις μύτες των ανθρώπων που κοιμούνται. Οι αχτίνες των τροχών της είναι πόδια αράχνης. Το αμαξάκι της είναι άδειο τσόφλι από φουντούκι, που της έφτιαξε ο ξυλουργός ο βέρβερος κι ο γέρο σκόρος που από αμνημόνευτους καιρούς κατασκευάζουν αμάξια για τα ξωτικά. Έτσι σιαγμένη, κάθε νύχτα περνάει μέσα από μυαλά εραστών κι αυτοί ονειρεύονται αγάπες. Κάποτε τρέχει πάνω σε παλατιανού τη μύτη και τον κάνε να ονειρεύεται αξιώματα. Άλλοτε γαργαλάει τη μύτη του παπά με την ουρά από το γουρούνι κι αυτός ονειρεύεται κι άλλο πεσκέσι. Κάποτε περνάει από το λαιμό ενός στρατιώτη κι ονειρεύεται σφαγές εχθρών. Αυτή είναι η Μάβα που τη νύχτα μπλέκει τις χαίτες των αλόγων και δένει κόμπους τα αχτένιστα μαλλιά σε πρόστυχες.» Η περιγραφή του Σαίξπηρ δεν είναι αποκύημα της πλούσιας φαντασίας του αλλά της παράδοσης που είναι ακόμα ζωντανή και έντονη μεταξύ των Κελτών. Η Ιρλανδία ,για παράδειγμα, θεωρείται η κατεξοχήν νεραϊδοχώρα. Υπάρχουν σημεία της μάλιστα όπου αναφέρονται συχνές εμφανίσεις παράξενων όντων. Η περιοχή Γκλένταλου , που χαρακτηρίζεται ως μικρόκοσμος όλων των χρωμάτων και των τοπίων της Ιρλανδίας , γέννησε πολλούς σχετικούς θρύλους. Πρόκειται, σύμφωνα με την πίστη του λαού για ένα από τα σύνορα όπου αυτός ο κόσμος συναντιέται με τον άλλο , τον αόρατο.







Ο Φύλακας Των Θησαυρών

Υπάρχουν πολλά σημεία στην Ιρλανδία για τα οποία λέγεται πως το πέπλο που χωρίζει τους δυο κόσμους, εκείνο των ανθρώπων κι εκείνον των ξωτικών και των πνευμάτων , είναι πολύ λεπτό. Στην περιοχή Κέρυ μάλιστα, χωμένες ανάμεσα στα δασωμένα μονοπάτια υπάρχουν πού και πού ενδεικτικές πινακίδες με την επιγραφή « Πέρασμα των Νάνων» ή «Νεραϊδότοπος». Εκεί λέγεται ότι συχνάζουν και τα περίφημα ξωτικά με το όνομα Λέπρεσονς. Αυτά θεωρούνται φύλακες των αρχαίων θησαυρών. Εάν τα συναντήσει και τα συλλάβει θνητός του υπόσχονται πλούτη εφόσον αποφασίσει να τα ελευθερώσει. Λέγεται επίσης πως κρατούν δυο πουγκιά. Στο ένα έχουν ένα ασημένιο νόμισμα, μαγικό, που πάντα επιστρέφει στο πουγκί. Στο δεύτερο έχουν ένα χρυσό νόμισμα με το οποίο εξαγοράζουν την ελευθερία τους αν βρεθούν σε δύσκολη θέση. Όμως κι αυτό μετατρέπεται στα χέρι των θνητών σε στάχτες ή φύλλα ξερά. Πίσω από όλα αυτά μπορεί κανείς να διακρίνει και τη συμβολική σημασία που αποδίδεται σε κάθε ξωτικό. Όμως, το ερώτημα παραμένει τελικά: υπάρχουν στ’ αλήθεια; Μερικοί επιμένουν πως αν κοιτάξουμε λίγο καλύτερα γύρω μας θα τα δούμε…είναι εκεί!






Ο χορός των ξωτικών riverdance όπως των αποκαλούν πολλοί είναι βασισμένος στους θρύλους της Ιρλανδίας και γι αυτό θεωρείται και μαγικός χορός.





Ο Ξωτικόκοσμος της Ιρλανδίας

Συγγραφέας: Μαρία Κικίρη

πηγή: http://www.metafysiko.gr/

Mια νύχτα με δυνατή βροχή και πυκνή ομίχλη, αποφάσισα να κάνω έναν μακρύ περίπατο. Θυμάμαι τα μουσκεμένα φυλλώματα, τα νερά που κυλούσαν, ένα γέρο που έκοβε ξύλα στην αυλή του. Σήκωσε τα μάτια του και με κοίταξε. Αφησα τα τελευταία σπίτια πίσω μου κι αγριεύτηκα. Ένιωσα πως πήγαινα γυρεύοντας, πως κάποιον ενοχλούσα μέσα στο σκοτάδι και τη σιωπή του. Γύρισα πίσω.
Δεν είχα το δικαίωμα να παραβιάζω τον κόσμο τους με το αδιάκριτο βλέμμα μου, με τον ξερό ήχο των βημάτων μου. «Βάδιζε απαλά γιατί βαδίζεις πάνω στα όνειρα μου…» λέει μια λαϊκή παροιμία.
«Μια φορά κι έναν καιρό
υπήρχε αυτό που υπήρχε
κι αν τίποτε δεν είχε συμβεί
δεν θα είχαμε τίποτα να πούμε..»
Charles de Lint.
Τί συμβαίνει στα ερημικά μέρη της Ιρλανδίας,
όταν δεν είναι κανείς εκεί για να το δει;
Η πίστη στα πανίσχυρα και όμορφα ξωτικά αλλά και στις μαγευτικές νεράιδες που αποτελούν ένα ενδιάμεσο στάδιο ανάμεσα σο θεό και στους ανθρώπους, απαρτίζει ίσως το πιο σημαντικό τμήμα στη λαϊκή παράδοση της «μυστικής» Ιρλανδίας. Οι Κέλτες υπήρξαν ένας λαός που πάντοτε ήταν τυλιγμένος με μία αχλή μυστηρίου. Οι θρύλοι και η ιστορία τους θέλγουν την ανθρώπινη φύση, και την εκλύουν με αμείωτο ενδιαφέρον αποτελώντας ένα ιδιαίτερο κομμάτι της δυτικής παράδοσης στο ρου της ιστορίας.
Αξίζει να παραθέσουμε πως η λαϊκή παράδοση είναι η παρουσία ενός λαού μέσα στο χρόνο και τελικά σημαίνει την επιλογή του καλού μες τους αιώνες, έχει για απαραίτητη προϋπόθεση την επιβίωση του χθεσινού μέσα στο σημερινό, τη διάσωση του και την ύψωση σε επιταγή και κανόνα.
Η αναβίωση λοιπόν της παράδοσης των ξωτικών θα αποτελέσει μια αφύπνιση της μνήμης καθώς στρέφεται σε στοιχεία που ο καιρός ξεμάκρυνε απ’ την άμεση πραγματικότητα. Καθότι αυτός ο αναχρονισμός είναι επ’ ουσίας μεταχρονισμός, είναι μία αίσθηση του χρόνου στην αιώνια διάρκεια του, έξω απ’ τον παφλασμό της ψυχής που μας κάνουν να νιώθουμε παροδικοί.
Υπάρχει μία ευαισθησία και ολόκληρη ποίηση λοιπόν, καμωμένη στο ζήτημα αυτό, που αγγίζει τις απλές ψυχές των ανθρώπων, που ερωτεύονται τις πανέμορφες κοιλάδες, τα βουνά που ορθώνονται πίσω απ’ τις θάλασσες και τους καταπράσινους λόφους που είναι το σπιτικό των ξωτικών.
lw.jpg






Ο κόσμος των ξωτικών συνιστά ένα συνονθύλευμα παράξενου τοπίου, ανεξερεύνητου μυστηρίου και ριζωμένης αμφιβολίας στη ψυχή μας, η οποία δεν παύει ποτέ να ονειρεύεται και να αναρωτιέται: Τί υπάρχει πέρα απ’ τον άνθρωπο;
Ευθεία απάντηση δεν θα αποκομισθεί, εν τούτοις μέσα από χάρτες και κώδικες, στοιχεία και μαρτυρίες, σκοτεινά δάση και κοιλάδες, θα επιδοθούμε σε μία καταβολή προσπάθειας για τη χαρτογράφηση του αλλόκοσμου και του μυστηρίου- χωρίς να βουλώνουμε αδιάφοροι τα αυτιά μας κάθε φορά που αέρινα φανταστικά πλάσματα, σαν φευγαλέες σκιές, μας ψιθυρίζουν απόκοσμους ήχους…
Τί είναι τα ξωτικά; (Χαρακτηρολογία τους)
«Διωγμένοι Αγγελοι που δεν ήταν αρκετά καλοί ώστε να σωθούν, αλλά ούτε αρκετά κακοί ώστε να χαθούν», λένε οι χωρικοί. «Οι θεοί της παγανιστικής Ιρλανδίας που όταν έπαψαν να τους λατρεύουν και να τους προσφέρουν δώρα, μαράζωσαν και ζάρωσαν στη λαϊκή φαντασία, απομένοντας τώρα να έχουν ύψος μόνο λίγες πιθαμές» σύμφωνα με τους Ιρλανδούς αρχαιοδίφες.
Τέλος, υπάρχουν αρκετές μνείες που ενισχύουν την άποψη πως ήταν «εκπεσόντες άγγελοι», κάτι το οποίο μάλιστα υποδεικνύεται από καθαυτή φύση τους: τα ξωτικά είναι εμφορούμενα την ιδιοτροπία να φέρονται καλά στους ενάρετους και άσχημα στους κακοήθεις ανθρώπους!
Εύλογα είναι κατανοητό πως γίνεται ένας σαφέστατος διαχωρισμός ανάμεσα στα ξωτικά: Υπάρχουν τα αγγελικά πλασμένα και τα υπό κακίας γενόμενα, ήτοι οι νεράιδες και οι καλικάντζαροι. Διότι αναμφίβολα, δεν υπάρχει τίποτε που να μην υπόκειται σ’ αυτόν τον αιώνιο δυισμό καλού-κακού.






Στην Ιρλανδία θεωρούσαν πως ένας οφειλόμενος σεβασμός προς τα ξωτικά ήταν απολύτως δικαιολογημένος, προκειμένου να εξασφαλίσουν την προστασία τους. Αφενός τα πλάσματα αυτά προσβάλλονται και θίγονται τόσο εύκολα που καλύτερα να μιλάς όσο το δυνατόν λιγότερο στη συντροφιά τους και να τα αποκαλείς «αρχόντους». Αφετέρου είναι τόσο εύκολο να τα ευχαριστήσεις , που αρκεί να αφήσεις λίγο γάλα στο περβάζι του σπιτιού σου, κατά τη διάρκεια της νύχτας.
Υπήρχε λοιπόν ένας σαφής κώδικας συμπεριφοράς εκ μέρους των ανθρώπων, που τους καθιστούσε αξιόπιστους στα ξωτικά. Οι άνθρωποι έπρεπε να κρατούν μυστικά ώστε να μην παραβιάζεται η ιδιωτική ζωή των ξωτικών που άλλωστε αγαπούν τη μοναξιά και την περισυλλογή.






Αλλά και τα ίδια τα ξωτικά είχαν μία δική τους ηθική και μάλιστα τιμωρούσαν αυτόν που την παραβίαζε. Καθώς ήταν πολύ μυστικοπαθή, οποιαδήποτε προσπάθεια κατασκοπείας και διείσδυσης την ιδιωτική τους ζωή, τιμωρείτο συχνά με όση ισχύ διέθεταν. Εάν η παρείσφρηση γινόταν αθέλητα, η ποινή ήταν συνήθως η αφαίρεση της ικανότητας αντίληψης της χώρας και των τρόπων της, καθώς και τσιμπήματα με τα μυτερά τους όπλα. Αντίθετα, αν η παρείσφρηση εμπεριείχε δόλο και υστεροβουλία, η τιμωρία ποίκιλε από τύφλωση έως ρευματισμούς.
Όσον αφορά την ονοματοθεσία «αυτών των αέρινων τίποτα», όπως τα αποκαλεί ο Shakespeare, άδεται πως πηγάζει από το τοπικό επίρρημα «έξω», από έναν άλλον, έναν διαφορετικό «εξωτικό» κόσμο. Κατά μια άποψη, η λέξη «fairy» δεν χρησιμοποιήθηκε πριν από το Μεσαίωνα και προήλθε από την ιταλική fatae, τις νεράιδες που επισκέπτονταν τα σπίτια στις γεννήσεις και ανακοίνωναν το μέλλον του μωρού, όπως έκαναν οι τρείς μοίρες. Αρχικά το «fairy» ήταν «faire-erie» μία κατάσταση μαγέματος που ωστόσο μεταφέρθηκε απ’ την κατάσταση στον πρόξενο της κατάστασης αυτής.
«Θεάσεις» των ξωτικών περιγράφουν φιγούρες που προσομοιάζουν στους ανθρώπους, έχοντας εν γένει όμορφη εμφάνιση αλλά κι ενίοτε κάποια δυσμορφία που δεν μπορούν πάντοτε να αποκρύψουν.
Είθισται να είναι ενδεδυμένα στα πράσινα και να κατοικούν μέσα σε λόφους, βουνά ή αρχαίους τάφους ενώ το γνωστότερο κατοικήριο τους είναι η Τιγκ Ναν Ογκ, η χώρα της νεότητας. Ένας γήινος παράδεισος που βρισκόταν στη δυτική ακρη του ωκεανού και όπου ο χρόνος, όπως και στη χώρα των ξωτικών, δε μετριέται με ανθρώπινα δεδομένα.
Ένας από τους θνητούς που φημολογείται πως κάποτε το επισκέφτηκε ήταν ο Όσιαν, ο οποίος όμως παραβίασε το ταμπού της χώρας, σύμφωνα με το οποίο, όποιος ήθελε να επισκεφτεί τη γη μπορούσε μεν, έπρεπε δε, να μην πατήσει το χώμα της. Εφόσον το παραβίαζε, η γήινη ηλικία του επέστρεφε και μονομιάς καθίστατο ανέφικτο να επιστρέψει…
browny.JPG






Τα είδη των ξωτικών.
Οι μορφές που συναπαρτίζουν το χώρο των ξωτικών είναι οι εξής: το Lepraucaun, το Cluriccaun, και το Far Darrig. Ωστόσο πολλοί είναι εκείνοι που υποστηρίζουν πως τα τρία αυτά ξωτικά είναι στην πραγματικότητα οι διαφορετικές όψεις και διαθέσεις ενός μόνο πνεύματος.
Ο παπουτσής των ξωτικών, το Lepraucaun, είναι ο πιο φιλόπονος και εργατικός τύπος καθώς και ο κάτοχος ενός μεγάλου θησαυρού που απέκτησε με τη σκληρή δουλειά στην οποία επιδιδόταν.
Ένας μόνιμος πονοκέφαλος των παλιών αρχοντικών και των βοσκών, ήταν το Cluriccaun που τρύπωνε μέσα σε κελάρια και έκλεβε φαγώσιμα και ποτά. Ίσως ήταν ο παπουτής μας που το έριχνε ενίοτε στο γλέντι, όταν δεν είχε παπούτσια να ράψει…
Με κόκκινο σκουφή και πανωφόρι ο Far Darrig, που στα κέλτικα σημαίνει «ο κόκκινος άνθρωπος», σκαρώνει συνεχώς κακόγουστα και μακάβρια αστεία στους ανθρώπους. Πρόκειται ίσως για το πιο άτιμο υποκείμενο σ’ όλο το βασίλειο των ξωτικών και υποστηρίζεται πως αυτό είναι που κυβερνά τους εφιάλτες των ανθρώπων!
hans-christian-adersen.JPG
Δραστηριότητες στην ξωτικοχώρα..
Τα ξωτικά αρέσκονται να χορεύουν μαγικά κάτω από την λάμψη του φεγγαρόφωτου και δη τις ώρες που εκλείπουν τα αδιάκριτα ανθρώπινα μάτια… Τα εμφανή σημάδια του χώρου εξετάστηκαν επισταμένως και ερμηνεύτηκαν ως κύκλοι ή δακτυλίδια που είναι ευρέως γνωστά με την ονομασία crop-circles.
Σαν κύριες δραστηριότητες τους, έχουν τα γλέντια, τις μάχες, τον έρωτα, το χορό και το αναντίρρητα μεγαλύτερο προσόν τους είναι οι μελωδίες μιας συναρπαστικής μουσικής. Συχνά συναντούμε ξωτικά να δελεάζουν ανθρώπους στην ξωτικοχώρα, όταν αυτοί είναι δεξιοτέχνες μουσικοί και έπειτα να τους μυούν στους ξωτικούς ρυθμούς. Οι περισσότεροι όμορφοι παλιοί σκοποί της Ιρλανδίας, έχουν αντληθεί απ’ την ίδια την μουσική των ξωτικών που όπως λέγεται την κρυφάκουσε κάποιος κι έπειτα την τραγούδησε και σε άλλους.
Ιδιαιτέρως δημοφιλή στα ξωτικά είναι το κυνήγι, το ποδόσφαιρο και ο ακοντισμός, ενώ το κύριο σπιτικό παιχνίδι είναι το σκάκι, το οποίο χρησιμοποιούν συχνά για να νικούν τους θνητούς!
Αποδίδονται πολλές και ισχυρές δυνάμεις στα ξωτικά, όπως η ίαση, ο υπνωτισμός και η δημιουργία μιας ασπίδας προστασίας, μολαταύτα ως έκφραση είναι μάλλον λανθασμένη. Στην πραγματικότητα τα ξωτικά πάλλονται σε τόσο υψηλή συχνότητα ώστε να μην παραμένουν αρκετή ώρα στο ίδιο σημείο, με επακόλουθο να μην γίνονται ορατά. Ίσως οι άνθρωποι να διέκριναν ένα ανεπαίσθητο τρεμούλιασμα στον αέρα αν ήταν προσεκτικοί, αλλά δεν είναι. Ακόμη και τότε αποδίδουν αυτό το τρεμούλιασμα που μοιάζει με άχνισμα, στην εξάτμιση υδρατμών.
Παρά τούτο, υφίσταται η δυνατότητα να γίνουν ορατά στο ανθρώπινο μάτι είτε το επιθυμούν τα ίδια, είτε με διάφορα τεχνητά μέσα. Ένα απ’ τα γνωστότερα είναι το τετράφυλλο τριφύλλι καθώς και μια ξωτικοαλοιφή που φτιάχνεται από τετράφυλλα τριφύλλια και σκορπίζει τη πλάνη που ρίχνουν τα ξωτικά στις ανθρώπινες αισθήσεις. Επίσης, υπάρχουν άνθρωποι προικισμένοι με δεύτερη όραση, οι οποίοι και δύνανται να βλέπουν τα ξωτικά. Ας αναφέρουμε όμως τις προϋποθέσεις που πρέπει να επικρατήσουν για να γίνει επιτεύξιμη η θέαση των μαγικών αυτών όντων: η μέρα πρέπει να είναι πολύ ζεστή, να είμαστε λίγο νυσταγμένοι -όχι πολύ για να μπορέσουμε να κρατάμε τα μάτια μας ανοιχτά- και τέλος να νιώθουμε κάπως «ξωτικοπαρμένοι», όρος που πρέπει να αντιληφθούμε κυρίως νοερά.
Μία από τις συνηθισμένες τακτικές των ξωτικών, ήταν να απαγάγουν θνητά μωρά που ήταν αβάπτιστα και στη θέση τους να τοποθετούν ένα κομμάτι ξύλο πρόχειρα σκαλισμένο, ώστε να μοιάζει με παιδί και μάλιστα προικισμένο με πρόσκαιρη ζωή. Μόλις χάνονταν, το παιδί απέθνησκε και θαβόταν κανονικά το ξύλο. Συχνότερα το υποκατάστατο ήταν ένα γερασμένο, κρυμμένο ξωτικό ακατάλληλο πλέον για τη φυλή, αλλά πρόθυμο να περάσει μία εύκολη ζωή. Όταν υπήρχε υποψία τέτοιας αντικατάστασης βασάνιζαν το ξωτικό παιδί για να προτρέψουν τους γονείς του να το αλλάξουν και τοιουτοτρόπως χάθηκαν βασανιστικά πολλά μωρά απ’ αυτήν την αιτία, δεδομένου ότι και οι διάφορες νηπιακές ασθένειες, με τις οποίες δεν ήταν εξοικειωμένοι οι άνθρωποι, εκλαμβάνονταν ως ανταλλαγή των ξωτικών. Θεωρούνταν ότι έκλεβαν τα παιδιά συνηθέστερα για να πληρώσουν φόρο στο διάβολο, για να ενισχύσουν το ξωτικό απόθεμα ή απλά λόγω της ομορφιάς τους. Από την άλλη, πολλοί εμφανίσιμοι νέοι παρέμεναν ως εραστές των ξωτικών πριγκιπισσών. Μεγαλύτερη ζήτηση ομολογουμένως, είχαν οι γυναίκες είτε με την αρμοδιότητα της παραμάνας είτε ως σύζυγοι των ξωτικών ενώ ιδιαίτερη έλξη και θέλγητρο αποτελούσαν τα μακριά ξανθά μαλλιά.
Γίνεται λοιπόν σαφές ότι η πίστη στα ξωτικά αποτελεί μια αυτόνομη παράδοση, που πραγματεύεται τη δυνατότητα των ανθρώπων να έχουν εμπειρία της νοημοσύνης της φύσης.
Ξωτικές Ιστορίες..
Πολλές φορές ακούμε ή διαβάζουμε για ανθρώπους που αίφνης εξαφανίζονται και ποτέ κανείς δεν μαθαίνει κάτι γι’ αυτούς. Ίσως έτσι απλά κάποιοι άνθρωποι να περνούν τις πύλες του ανεξήγητου και του μυστηρίου και να μην δύνανται να επιστρέψουν ποτέ για να διηγηθούν την ιστορία τους. Γι’ αυτό πρέπει να αισθανόμαστε τυχεροί όταν συναντάμε μπροστά μας ιστορίες ντυμένες με το πέπλο του μύθου, την ονειρική φορεσιά του παραμυθιού ή ακόμα την γοητεία μιας αληθινής διήγησης.
Υπάρχει μια ιστορία που εκτυλίσσεται στην Ιρλανδία και αναφέρεται σε έναν κύριο που μπαίνοντας σε κάποιο Bar, ακούει ένα κορίτσι να τραγουδάει ένα απαλό λυπητερό τραγούδι που δεν έχει ούτε λόγια ούτε μουσική. Μετά από έρευνα μαθαίνει πως το κορίτσι είχε ακούσει κάποτε την άρπα των ξωτικών. Αυτό συνεπάγεται πως έκτοτε χάνει όλες τις μνήμες της αγάπης και του μίσους, ξεχνάει τα πάντα και δεν έχει άλλο ήχο στα αυτιά της, εκτός απ’ την απαλή μελωδία της ξωτικής άρπας…
Κάποτε ένας χωρικός ακολουθώντας το κοπάδι του φτάνει σε μία σπηλιά κι εκεί συναντά μια εκθαμβωτικά όμορφη γυναίκα, η οποία του προσφέρει φαγητό και του ζητά να μείνει κοντά της ως κηπουρός. Τον οδηγεί μέσα από τη σπηλιά σ’ ένα πανέμορφο τόπο όπου και μένουν για κάποιες βδομάδες. Όταν τελικά νοσταλγεί το σπίτι του, τον αποχαιρετά καθώς τον βγάζει στην έξοδο. Περιέργως όμως όταν αυτός επιστρέφει στο τόπο του, όλα φαίνονται διαφορετικά. Κανείς απολύτως δεν τον αναγνωρίζει εκτός από μία γριά γυναίκα που πλησιάζοντας του είπε: «Που ήσουν; Σε ψάχνω εδώ και διακόσια χρόνια…!» Τον πήρε απαλά απ’ το χέρι και τον οδήγησε στον Κάτω κόσμο διότι η γριά ήταν ο ίδιος ο θάνατος!.
Τέλος, έχουμε την παράξενη εν τούτοις αληθινή ιστορία που κυκλοφόρησε μετά τα αποτρόπαια ευρήματα στο σπηλαιώδες σύμπλεγμα hal salfini, περί του 1900 και συγκλόνισε την κοινή γνώμη ανά τον κόσμο. Ανακαλύφτηκαν λοιπόν, κάποιες κατακόμβες και μέσα σε αυτές μια μάζα από συντρίμμια που όπως απεδείχθη, ήταν τα υπολείμματα 33.000 σκελετών, από ανθρώπους που είχαν θανατωθεί βίαια και μάλιστα…φαγωθεί! Η όλη κατασκευή με τις στοές, ύψους περίπου ενός μέτρου, είχε σχεδιαστεί για ανθρώπους που θα πρέπει να είχαν τις διαστάσεις νάνων. Και η παράδοξη ιστορία δεν λέει να σταματήσει εδώ! Μερικά χρόνια αργότερα, όταν οι κατακόμβες ανοίχτηκαν στο κοινό, μια ομάδα ερευνητών εξαφανίστηκε δίχως να αφήσει το παραμικρό ίχνος πίσω της! Η μαζική εξαφάνιση θεωρήθηκε αποτέλεσμα της κατάρρευσης κάποιας στοάς, παρά το γεγονός πως κατά τη διάρκεια της επισταμένης έρευνας που διεξήχθη, δεν βρέθηκαν τα πτώματα τους. ‘Αδεται επίσης, αν και μπορεί να ακουστεί υπερβολικό, πως για καιρό μετά το συμβάν, ακούγονταν οι φωνές και τα τραγούδια των ερευνητών από τα έγκατα της γης.
Επιλογικά.
Τα έθιμα και η λαϊκή μούσα επιμένουν ακόμη να βλέπουν τους «μαγικούς τύμβους» στην Ιρλανδία, ενώ υπάρχει η δοξασία ότι οι αόρατοι κάτοικοι τους θα πολεμήσουν στο πλευρό των ανθρώπων σε ένα δίκαιο αγώνα με λόγχες από γαλάζιες φλόγες και ολόλευκες ασπίδες. Οι μύθοι και οι θρύλοι είναι τόσο βαθιά ριζωμένοι στη ψυχή των ιρλανδών, ώστε ακόμη και αυτοί που ισχυρίζονται πως δεν τους πιστεύουν, δεν θα κόψουν το δέντρο κάτω από το οποίο, σύμφωνα με το θρύλο, βρίσκεται το σπίτι της νεράιδας, ούτε θα πειράξουν το βράχο κάτω από το οποίο ζουν τα ξωτικά.
Διότι υπάρχουν πολύ σημαντικές πληροφορίες μέσα σε αυτές τις ιστορίες κι όποιος μπει στο κόπο να τις αποκωδικοποιήσει μπορεί να ανακαλύψει θαυμαστούς κόσμους και παράξενες πραγματικότητες, που μπορεί να αγγίζουν τον κόσμο μας αλλά να μην ανήκουν σ’ αυτόν, να τον υπερβαίνουν.
Υπάρχει η ζωή μέσα σου κι είναι αυτή που σε κάνει να μεγαλώνεις, να κινείσαι, να σκέφτεσαι. Παρόλα αυτά δεν μπορείς να την δεις, τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που οι περισσότεροι γνωρίζουν.
«Νύχτα αλαλάζουν ξωτικά,
ολέθρου σκοτεινοί προάγγελοι,
ο νους παγώνει
Ύστερα ενός καλοκαιριού
η χρυσωμένη αυγή
το μάτι κλείνει στη Μοίρα
και το νερό τα καταπίνει».
Richard Adams.
Επιλογικά, αν είναι αλήθεια αυτά που ισχυρίστηκε ο Sir James Barry, ο πασίγνωστος συγγραφέας του Πίτερ Παν, λέγοντας πως «κάθε φορά που ένα παιδί λέει πως δεν πιστεύει στις νεράιδες, μια μικρή νεράιδα κάπου στον κόσμο πέφτει νεκρή…» τότε αναμφίβολα θα υπάρχουν κάπου εκεί έξω νεράιδες και ξωτικά που θα χαίρονται την εύθραυστη ύπαρξη τους, για όσο καιρό η φαντασία θα αποτελεί τη ζώσα αρχή των ανθρώπων…

Μία από τις ομορφότερες κινηματογραφικές  παραγωγές του κόσμου μας φέρνει κοντά στον μυθικό κόσμο των ξωτικών

Magical legend of the leprechauns




Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2016

Kamov Ka-50

Kamov Ka-50
Ένα από τα καλύτερα επιθετικά ελικόπτερα του κόσμου.



Το Kamov Ka-50 "'Black Shark" (Ρωσικά:Чёрная акула,ονομασία ΝΑΤΟ:Hokum A) είναι ένα μονοθέσιο επιθετικό ελικόπτερο ρωσικής κατασκευής που φέρει ομοαξονικό σύστημα διπλών αντιπεριστρεφόμενων στροφείων σήμα κατατεθέν του γραφείου σχεδιασμού Kamov. Σχεδιάστηκε το 1980 και εγκρίθηκε για την υπηρεσία του ρωσικού στρατού το 1995.Φέρει βαρύ οπλισμό και χρησιμοποιείται επίσης ως αναγνωριστικό ελικόπτερο.





Το ελικόπτερο έχει την δυνατότητα να μεταφέρει σημαντικό οπλισμό σε τέσσερα εξωτερικά σημεία και σε ακόμη δύο εξωτερικά σημεία που βρίσκονται στις άκρες των πτερυγίων που διαθέτει. Συνολικά μπορεί να φέρει έως και 2000kg οπλισμό. Ο βασικός οπλισμός του Ka-50 είναι 12 αντιαρματικοί πύραυλοι τύπου 9K121 Vikhr οι οποίοι είναι καθοδηγούμενοι με laser. Το σύστημα laser του ελικοπτέρου έχει την δυνατότητα αυτόματης καθοδήγησης των 9K121 Vikhr προς τον στόχο κάτι που επιτρέπει την άμεση απεμπλοκή του ελικοπτέρου και την διενέργεια ελιγμών αμέσως μετά την εκτόξευση. Επίσης το Ka-50 μπορεί να μεταφέρει και άλλα είδη πυραύλων συμπεριλαμβανομένων των S-13 και S-8. Το πυροβόλο των 30mm βρίσκεται στερεωμένο στην πλευρά του ελικοπτέρου σε ημι-μόνιμη βάση παρέχοντας μεγαλύτερο βεληνεκές και βελτιωμένη ακρίβεια βολής.





Το Kamov Ka-50 έχει εμπλακεί σε διάφορες επιχειρήσεις αναγνώρισης και καταστροφής εχθρικών στόχων και αποθηκών πολεμικού υλικού κυρίως στην περιοχή της Τσετσενίας. Επίσης έχει λάβει μέρος σε στρατιωτικές ασκήσεις με κυριότερη την "Boundary 2004" στο Κιργιστάν. 






ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ 

Ka-50 "Black Shark"
Ka-52 "Alligator"
Ka-50 helicopters over Moscow.jpg
Kamov Ka-50
Τύπος Ελικόπτερο Στρατιωτικής Χρήσης
Κατασκευαστής Kamov
Χώρα προέλευσης Ρωσία Ρωσία
Παρθενική πτήση
Ka-50: 17 June 1982


Κόστος μονάδας $16 εκατομμύρια(2011)
Τύπος κινητήρα 2 × Klimov TV3-117VK turboshafts, 1,641 kW (2,200 shp) ο καθένας
Παραλλαγές Kamov V-80 : Πρωτότυπη έκδοση του Ka-50.
Kamov Ka-50 : Μονοθέσια έκδοση.
Kamov Ka-50N : Ka-50 με ενισχυμένες δυνατότητες νυχτερινής επίθεσης.
Kamov Ka-50Sh : Ka-50 με ενισχυμένες δυνατότητες νυχτερινής επίθεσης.
Kamov Ka-52: Alligator (Ρωσικά: Аллигатор, ονομασία ΝΑΤΟ: Hokum B) έκδοση με ένα διθέσιο πιλοτήριο side by side.








The Pinnacles

Έρημος Pinnacles Αυστραλία
Ένα όμορφο αλλά και παράξενο τοπίο.






Η έρημος Pinnacles βρίσκεται στο Εθνικό Πάρκο Nambung της δυτικής Αυστραλίας, τυλιγμένο με ένα περίεργο πέπλο μυστηρίου. 





Χιλιάδες στήλες από ασβεστόλιθο ξεπροβάλλουν από την επιφάνεια της ερήμου, δημιουργώντας ένα μοναδικό θέαμα. 





Οι αινιγματικές στήλες φτάνουν έως και τα τέσσερα μέτρα σε ύψος ενώ δεν είναι απολύτως γνωστός ο τρόπος σχηματισμού τους.





Με την κίνηση του ηλίου, οι βράχοι σχηματίζουν αλλόκοτες σκιές κατά μήκος της ερήμου, ενώ από τον Αύγουστο ως τον Οκτώβριο αγριολούλουδα δίνουν μια ακόμη πιο ξεχωριστή εικόνα στο τοπίο.






Παναγία Σουμελά


Παναγία Σουμελά




Η Ιερά Μονή Παναγίας Σουμελά ή Μονή Σουμελά, στην ποντιακή διάλεκτο (σου Μελά), από το όρος Μελά, είναι ένα πασίγνωστο χριστιανικό ορθόδοξο μοναστήρι κοντά στην Τραπεζούντα, σύμβολο επί 16 αιώνες του Ποντιακού Ελληνισμού.

Σύμφωνα με την παράδοση, το 386 οι Aθηναίοι μοναχοί Bαρνάβας και Σωφρόνιος οδηγήθηκαν στις απάτητες βουνοκορφές του Πόντου μετά από αποκάλυψη της Παναγίας, με σκοπό να ιδρύσουν το μοναχικό της κατάλυμα. Eκεί, σε σπήλαιο της απόκρημνης κατωφέρειας του όρους, σε υψόμετρο 1063 μέτρα, είχε μεταφερθεί από αγγέλους η ιερή εικόνα της Παναγίας της Aθηνιώτισσας, την οποία, πάντα κατά την παράδοση, εικονογράφησε ο Eυαγγελιστής Λουκάς.






Oι μοναχοί Bαρνάβας και Σωφρόνιος έκτισαν με τη συμπαράσταση της γειτονικής μονής Bαζελώνα κελί και στη συνέχεια εκκλησία μέσα στη σπηλιά, στην οποία είχε μεταφερθεί θαυματουργικά η εικόνα. Tο σοβαρό πρόβλημα της ύδρευσης του μοναστηριού λύθηκε, επίσης σύμφωνα με την παράδοση, κατά θαυματουργό τρόπο. Τόσο η ανθρώπινη λογική όσο και η επιστήμη αδυνατεί να απαντήσει στο θέαμα που βλέπουν και οι σημερινοί ακόμη προσκυνητές, να αναβλύζει αγιασματικό νερό μέσα από ένα γρανιτώδη βράχο. Oι θεραπευτικές του ιδιότητες έκαναν πασίγνωστο το μοναστήρι όχι μόνο στους χριστιανούς, αλλά και στους μουσουλμάνους.


Kοντά στο σπήλαιο κτίστηκε το 1860 ένας πανοραμικός τετραώροφος ξενώνας 72 δωματίων και άλλοι λειτουργικοί χώροι για τις ανάγκες των προσκυνητών, καθώς και βιβλιοθήκη. Γύρω από τη μονή ανοικοδομήθηκαν μικροί ναοί αφιερωμένοι σε διάφορους αγίους.






Oι ιδρυτές του μοναστηριού συνέχισαν τη δράση τους και έξω από τον προσκηνυματικό χώρο. Σε απόσταση 12 χιλιομέτρων από τη μονή, απέναντι από το χωριό Σκαλίτα, έχτισαν το ναό του Aγίου Kωνσταντίνου και Eλένης και σε απόσταση δύο χιλιομέτρων το παρεκκλήσι της Αγίας Βαρβάρας, στο οποίο οι μοναχοί το 1922 έκρυψαν την εικόνα της MΜεγαλόχαρης, τον σταυρό του αυτοκράτορα Mανουήλ Γ΄ του Kομνηνού και το χειρόγραφο Eυαγγέλιο του Oσίου Xριστοφόρου.

H μονή κατά καιρούς υπέφερε από τις επιδρομές των αλλόπιστων και των κλεπτών, εξ αιτίας της φήμης και του πλούτου που απέκτησε. Mερικά περιστατικά συνδέονται και με θαυματουργικές επεμβάσεις της Παναγίας για τη σωτηρία του μοναστηριού. Σε κάποια από αυτές τις επιδρομές λεηλατήθηκε από ληστές και, σύμφωνα πάντα με την παράδοση, καταστράφηκε, για να ανασυσταθεί από τον Tραπεζούντιο Όσιο Xριστόφορο το 644. Tη μονή προίκισαν με μεγάλη περιουσία και πολλά προνόμια, κτήματα, αναθήματα και κειμήλια οι αυτοκράτορες του Bυζαντίου και αργότερα κυρίως οι αυτοκράτορες της Tραπεζούντας Iωάννης B΄ Kομνηνός (1285-1293), Aλέξιος B΄ Kομνηνός (1293-1330), Bασίλειος Α΄ Kομνηνός (1332-1340).







Η Παναγία Σουμελά
Mεγάλοι ευεργέτες της μονής ήσαν ο Mανουήλ Γ΄ Kομνηνός (1390-1417), και ο Aλέξιος Γ΄ (1349-1390). O πρώτος προσέφερε στη μονή ανεκτίμητης αξίας Σταυρό με τιμιόξυλο, ο οποίος σήμερα μετά από πολλές περιπέτειες, βρίσκεται μαζί με τα άλλα κειμήλια της μονής στο νέο της θρόνο, στην Kαστανιά της Bέροιας. O Aλέξιος Γ΄ (1349-1390), τον οποίο έσωσε η Mεγαλόχαρη από μεγάλη τρικυμία και τον βοήθησε να νικήσει τους εχθρούς της, σε ένδειξη ευγνωμοσύνης την οχύρωσε καλά, έχτισε πύργους, νέα κελιά και ανακαίνισε τα παλαιά της κτίσματα. Tης χάρισε 48 χωριά και εγκατέστησε 40 μόνιμους φρουρούς για την ασφάλειά της. Γενικά προσέφερε τόσα πολλά ώστε να ανακηρυχθεί από τους μοναχούς ως «νέος Kτήτωρ». Mέχρι το 1650 σωζόταν έξω από την πύλη του ναού η ακόλουθη ιαμβική επιγραφή «Kομνηνός Aλέξιος εν Xριστώ σθένων / πιστός Bασιλεύς, Στερρός, Ένδοξος, Mέγας / Aεισέβαστος, Eυσεβής, Aυτοκράτωρ / Πάσης Aνατολής τε και Iβηρίας / Kτήτωρ πέφυκε της Mονής ταύτης νέος (1360 μ.X.) INΔ IΓ΄».

Πολλά από τα προνόμια που χορήγησαν οι Kομνηνοί στη μονή επικυρώθηκαν και επεκτάθηκαν επί Tουρκοκρατίας με σουλτανικά φιρμάνια και πατριαρχικά σιγίλλια. Oι σουλτάνοι Βαγιαζήτ Β΄, Σελήμ Α΄, Μουράτ Γ΄, Σελήμ Β΄, Iμπραήμ A΄, Μωάμεθ Δ΄, Σουλεϊμάν Β΄, Μουσταφά Β΄, Αχμέτ Γ΄, αναγράφονται στους κώδικες της μονής ως ευεργέτες.



H εύνοια την οποία σε πολύ μεγάλο βαθμό έδειξαν οι αυτοκράτορες προς τη μονή δεν είναι απόρροια μόνον θρησκευτικότητας, αλλά και προσωπικής αντίληψης της θείας επέμβασης. Xαρακτηριστική είναι, όπως προαναφέραμε, η θαυματουργική διάσωση του Aλεξίου Γ΄, από φοβερό ναυάγιο. Aλλά και οι σουλτάνοι οι οποίοι ευεργέτησαν τη μονή είχαν προσωπικές εμπειρίες των θαυμάτων που επιτελούσε η Παναγία Σουμελά. Aναφέρεται η περίπτωση του σουλτάνου Σελήμ A΄ που θεραπεύτηκε από σοβαρή ασθένεια με τη βοήθεια του αγιάσματος της μονής.

Πολύτιμα έγγραφα και πολλά αρχαία χειρόγραφα φυλάγονταν στη βιβλιοθήκη του μοναστηριού, μέχρι τον ξεριζωμό. Mέσα στη βιβλιοθήκη της μονής βρήκε το 1868 ο ερευνητής Σάββας Iωαννίδης το πρώτο ελληνικό χειρόγραφο του Διγενή Aκρίτα.






Tα μοναστήρια του Πόντου υπέφεραν από τη βάρβαρη και ασεβή συμπεριφορά των Nεότουρκων και των Kεμαλικών, οι οποίοι φανάτιζαν τις άγριες και ληστρικές μουσουλμανικές ομάδες. Πολλές φορές έπεσαν θύματα ληστειών και καταστροφών. Tο 1922 οι Tούρκοι κατέστρεψαν ολοσχερώς το μοναστήρι. Aφού πρώτα λήστεψαν όλα τα πολύτιμα αντικείμενα που υπήρχαν μέσα στη μονή, μετά έβαλαν φωτιά, για να σβήσουν τα ίχνη των εγκλημάτων τους ή για να ικανοποιήσουν το μίσος τους εναντίον των Eλλήνων. Oι μοναχοί πριν την αναγκαστική έξοδο το 1923 έκρυψαν μέσα στο παρεκκλήσι της Aγίας Bαρβάρας την εικόνα της Παναγίας, το ευαγγέλιο του Oσίου Xριστοφόρου και τον σταυρό του αυτοκράτορα της Tραπεζούντας Mανουήλ Kομνηνού.

Τον Ιούνιο του 2010 το Τουρκικό Κράτος έδωσε άδεια στο Οικουμενικό Πατριαρχείο για να τελεστεί στην ιστορική μονή η λειτουργία για την γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στις 15 Αυγούστου 2010, με την Τουρκία να προσδοκά τόσο στην έξωθεν καλή μαρτυρία για σεβασμό των θρησκευτικών ελευθεριών όσο και σε οικονομικά οφέλη από την αύξηση των τουριστών στην περιοχή τις ημέρες αυτές. Στην απόφαση να ανοίξει η μονή για μία ημέρα διεκδικεί μερίδιο και η Ρωσική Εκκλησία. Αυτή ήταν η πρώτη φορά ύστερα από 88 έτη που το μοναστήρι λειτούργησε ξανά ως εκκλησία, καθώς τα τελευταία χρόνια είχε μετατραπεί σε μουσείο.















Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2016

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΒΑΤΑΤΖΗΣ


ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΒΑΤΑΤΖΗΣ






Αγιορείτες Γέροντες λένε πως ὁ Μαρμαρωμένος Βασιλιάς είναι ο Ἅγιος Ιωάννης Δούκας Βατάτζης ο Ελεήμων, ο Αυτοκράτορας δηλαδή Νικαίας, ο οποίος βρέθηκε εντελώς άφθαρτος στον τάφο του στην Μικρασία, τόσο ο ίδιος, όσο και τα βασιλικά του ενδύματα.

Όμως με τις αλώσεις των Φράγκων καὶ των Τούρκων, χάθηκαν τὰ ίχνη του Αγίου άφθαρτου και ολόσωμου λειψάνου, τὸ οποίο βρίσκεται όπως φαίνεται στην Κωνσταντινούπολη, κρυμμένο σε μυστικό σπήλαιο, το οποίο γνωρίζουν μόνο λίγοι κρυπτοχριστιανοί, που φυλούν το ιερὸ μυστικό για αιώνες, αναμένοντας την έγερση του μαρμαρωμένου ( ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΑΜΕΡΙΚΗΣ).



ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΒΑΤΑΤΖΗΣ
Ο μαρμαρωμένος ελεήμων βασιλιάς και η βασιλεύουσα






Προφητείες, θρύλοι και διηγήσεις που ζωντανεύουν στις μνήμες μας τον μαρμαρωμένο βασιλιά συνδέονται άρρηκτα με θαύματα και γεγονότα που σχετίζονται με τον Άγιο βασιλιά Ιωάννη Βατάτζη. Ξετυλίγοντας το κουβάρι του θαυμαστού βίου του θα διαπιστώσουμε ότι, ο ευσεβής βασιλέας Ιωάννης ο Βατάτζης, είχε θέσει προτεραιότητα στη ζωή του την ελεημοσύνη.  Με βάση το έλεος και την αγάπη αντιμετώπισε με τη βοήθεια του Θεού ακανθώδη ζητήματα της εποχής του. Το χριστιανικό ήθος και η προσήλωσή του στο γράμμα του ευαγγελίου συνέβαλαν στο να επιλύσει το πρόβλημα της φτώχειας. Προβάλλοντας το έλεος συνάντησε τον Θεό, όπως λέγει η ρήση του προφήτη και βασιλιά Δαυίδ. 
 Και έτσι επίλυσε οριστικά όπως αναφέρει ο βιογράφος του και το δικό του πρόβλημα, το πρόβλημα δηλαδή του πνευματικού θανάτου, όπως αποκαλύπτει το άφθαρτο σκήνωμά του.
Μία λοιπόν από τις μεγάλες φυσιογνωμίες που λάμπρυναν την Εκκλησία και την χριστιανική αυτοκρατορία είναι ο Άγιος Βασιλέας Ιωάννης ο 3ος, Δούκας Βατάτζης ο οποίος για τις μεγάλες ελεημοσύνες του έλαβε την προσωνυμία Ελεήμων. Γεννήθηκε στα 1193 στο Διδυμότειχο και ήταν γόνος της επιφανούς οικογένειας του Βυζαντίου. Το 1204, μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Φράγκους σταυροφόρους, η βυζαντινή αυτοκρατορία διαιρέθηκε σε τέσσερα αντίπαλα βασίλεια, τη λατινική αυτοκρατορία της Κωνσταντινουπόλεως, την αυτοκρατορία της Νίκαιας στη Μικρά Ασία, όπου κατέφυγε ο νόμιμος αυτοκράτορας και ο οικουμενικός Πατριάρχης, το Δεσποτάτο της Ηπείρου στη δυτική Ελλάδα και τέλος το βουλγαρικό βασίλειο του Ιωάννη του 2ου του Ασάνη. Στα 1222, ο Ιωάννης Δούκας Βατάτζης διαδέχθηκε στο θρόνο της Νίκαιας τον θείο του Θεόδωρο Λάσκαρη και χάρη στην πολιτική του ικανότητα κατόρθωσε να αναδιοργανώσει τις βυζαντινές δυνάμεις κατά τα πρότυπα της παλαιάς αυτοκρατορίας. Ο Ιωάννης σαν αυτοκράτορας, επέδειξε τις εξαιρετικές ιδιότητες ενός πολιτικού αρχηγού και τις αρετές ενός χριστιανού ηγεμόνα. Χάρη σε μία σειρά από λαμπρές στρατιωτικές νίκες και έξυπνους χειρισμούς εξασφάλισε μέσα σε λίγα χρόνια τον έλεγχο της Μικράς Ασίας και ανέκτησε το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών που βρίσκονταν στα χέρια των Λατίνων. Κατέλαβε την Ανδριανούπολη, και το 1254 όταν πέθανε, η αυτοκρατορία της Νικαίας περιελάμβανε στην πραγματικότητα τα εδάφη της βυζαντινής αυτοκρατορίας πριν τη φραγκική κατάκτηση. Δεν απέμενε πλέον παρά η κατάληψη της Βασιλεύουσας, η οποία επιτεύχθηκε από τον διάδοχό του, Μιχαήλ 8ο   τον Παλαιολόγο το έτος 1261 και η οποία από τους ιστορικούς χρεώνεται στον αυτοκράτορα Ιωάννη τον Βατάτζη.
Εμφορούμενος από φλογερό ζήλο για το καλό της Εκκλησίας, ο Ιωάννης ο 3ος ο Βατάτζης διεξήγαγε πολλές διαπραγματεύσεις με τον Πάπα Γρηγόριο τον 9ο. Ματαίως όμως, γιατί ο Πάπας επέμενε στις απόψεις του.
Ο ευσεβής ηγέτης της Νίκαιας Ιωάννης είχε ήπιο χαρακτήρα, απλό και φιλήσυχο. Όλοι μπορούσαν να τον πλησιάζουν για να βρουν σε αυτόν στήριξη και κατανόηση. Ήταν ένθερμος προστάτης των αδικημένων και ιδιαιτέρως των αγροτών που καταπιέζονταν από τους μεγάλους γαιοκτήμονες. Εκτός από τους πολέμους καταπιάστηκε επιπλέον και με την αναδιοργάνωση της γεωργίας και της κτηνοτροφίας. Μία ημέρα που συνάντησε τον ίδιο τον γιο του, ντυμένο με ακριβά ρούχα να πηγαίνει για κυνήγι, τον επιτίμησε αυστηρά λέγοντάς του:
«Πως μπορείς να ξοδεύεις έτσι το χρήμα των υπηκόων σου, σε τέτοιες μάταιες ασχολίες; Δεν γνωρίζεις ότι τα πολύτιμα τούτα ρούχα με τα χρυσά κεντήματα γίνονται από το αίμα των Ρωμιών, και ότι πρέπει να δίνεις σ’ αυτούς λογαριασμό για ότι ξοδεύεις, αφού ο πλούτος των βασιλέων είναι πλούτος των υπηκόων τους»;
Στις 4 Νοεμβρίου του 1254 ο ευσεβής αυτοκράτορας της Νίκαιας Ιωάννης ο 3ος ο Βατάτζης παρέδωσε εν ειρήνη την ψυχή του στα χέρια του Θεού. Το τίμιο λείψανό του ενταφιάσθηκε στο Μοναστήρι του Σωτήρος Χριστού, που είχε κτίσει ο ίδιος στο Νυμφαίο της Βιθυνίας.
Στα επόμενα χρόνια δια αποκαλύψεως ο ίδιος ο Ιωάννης ζήτησε να μεταφερθεί το λείψανό του στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας. Όταν μετά από 7 χρόνια άνοιξαν τον τάφο του, μία γλυκειά ευωδία απλώθηκε τριγύρω. Έκπληκτοι διαπίστωσαν όλοι ότι και το σώμα του ήταν άφθαρτο, σαφές δείγμα αγιότητας. Δεν είχε κανένα απολύτως σημείο που να φανερώνει ότι ήταν νεκρός. Το χρώμα του σώματος ήταν όπως κάθε φυσιολογικού ανθρώπου, ακόμη κι αυτά τα ρούχα του είχαν διατηρηθεί επί 7 χρόνια άφθορα και έμοιαζαν σαν να τα είχαν ράψει εκείνη τη στιγμή. Έτσι αντιδοξάζει ο Θεός εκείνους που τον δοξάζουν στη γη.

Ο θρύλος του μαρμαρωμένου βασιλιά

Από τότε το τίμιο λείψανο του Αγίου Βασιλέως Ιωάννη του Βατάτζη του ελεήμονος, κατατέθηκε σε Ναό της Μαγνησίας. Μάλιστα όπως σημειώνει ο βιογράφος του, χριστιανοί που προσέφευγαν στον άγιο ανταμείβονταν θαυμαστά. Στο ιερό λείψανο ασθένειες θεραπεύονταν, διώκονταν δαίμονες.
Ο ιστορικός της εποχής αναφέρει ακόμα ότι επί βασιλείας του Ανδρόνικου του Παλαιολόγου κατά τις επιδρομές των Τούρκων στην Μαγνησία, ο καστροφύλακας παρατήρησε πολλές φορές μία αναμμένη λαμπάδα να περιφέρεται στα τείχη. Έστειλε ανθρώπους του να ερευνήσουν το φαινόμενο μα δεν τα κατάφεραν. Τέλος εστάλη ο κωφάλαλος αδελφός του καστροφύλακα. Σ’ αυτόν έγινε η αποκάλυψη και επιστρέφοντας του δόθηκε και η θεραπεία. Και έτσι διηγήθηκε ότι στο μέρος εκείνο που φαινόταν το φως της λαμπάδας, βρήκε έναν άνδρα μεγαλοπρεπή με βασιλικό παράστημα ο οποίος μεγαλοφώνως προέτρεπε τους χριστιανούς να συνεχίσουν την άμυνα. Την μορφή αυτή την αναγνώρισε στο ιερό σκήνωμα του Αγίου Βασιλέως Ιωάννη Βατάτζη. Από τότε αναγνωρίσθηκε ως Άγιος και η μνήμη του ορίσθηκε να τιμάται στις 4 Νοεμβρίου. Το άφθαρτο λείψανό του μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη που είχε ήδη ελευθερωθεί από τους Φράγκους όπου και το τύλιξε ο θρύλος του Μαρμαρωμένου Βασιλιά. Κατά την άλωση της Πόλης από τους Τούρκους κρύφθηκε σε κάποια κατακόμβη. Κι από τότε καρτερεί την απελευθέρωση της Βασιλεύουσας. Ακόμη ο θρύλος λέγει ότι μαζί του ο Άγιος βασιλέας έχει τη σπάθη του μέσα στο θηκάρι της και ότι κάθε χρόνο η λεπίδα του σπαθιού ξεπροβάλλει μερικά χιλιοστά, μέχρι που να φθάσει η στιγμή να ξεπροβάλλει ολόκληρη η σπάθη τότε θα έρθει και η ώρα που καρτερεί η ρωμιοσύνη, να πάρει δηλαδή την Κωνσταντινούπολη. Σύγχρονος άγιος γέροντας ασκητής αναφέρει πως εδώ και λίγο καιρό ο Ελεήμων Άγιος βασιλιάς έχει αναστηθεί και πως το ξίφος βγήκε εντελώς από το θηκάρι του. Περιφέρεται με τη μορφή παλιάτσου στην Πόλη και κατευθύνει τις στρατιές των Αγίων ώστε να λάβουν θέση γύρω από τη Βασιλεύουσα. Υποστηρίζει μάλιστα πως το ιερό λείψανο φυλασσόταν από οικογένεια κρυπτοχριστιανών που διατηρούσε το μυστικό από γενιά σε γενιά. Αυτό ακριβώς το γεγονός που με τη μορφή διήγησης αναφέρει ο άγιος αυτός γέροντας ασκητής σηματοδοτεί σειρά γεγονότων που θα επαληθεύσουν τις προφητείες του Αγίου Κοσμά πολύ-πολύ γρήγορα. Αυτά κι άλλα πολλά λένε οι θρύλοι και οι διηγήσεις για το άφθαρτο λείψανο του Αγίου Βασιλέα Ιωάννη του 3ου του Βατάτζη, του Ελεήμονος.
Όλοι αυτοί οι θρύλοι και οι προφητείες ηχούν παράξενα στα αυτιά μας. Όπως και να είναι όμως οφείλουμε να τις εκλάβουμε ως βάση αξιολόγησης της προσωπικής αξίας του Αγίου Ιωάννη του Βατάτζη, του Ελεήμονος, του μαρμαρωμένου βασιλιά της ρωμιοσύνης. Βάση που συντελεί ώστε να τον ακολουθούν αιώνες αιώνων αναδεικνύοντας δια της αφθαρσίας του τιμίου λειψάνου και την αιωνιότητα της μνήμης του κι επαληθεύοντας το λόγο της Αγίας Γραφής ότι ο ελεήμων «εκ θανάτου ρύεται».





Τρίτη, 7 Ιουνίου 2016

Multnomah Falls, Oregon

Multnomah Falls, Oregon

Ένας Ινδιάνικος μύθος μαρτυρά ότι ο καταρράκτης Multnomah Falls αποτελούσε το ρομαντικό δώρο προς μια πριγκίπισσα που έψαχνε ένα κρυμμένο μέρος για κολύμπι. Δυστυχώς, όμως, σήμερα δεν θα βρείτε πριγκίπισσες εκεί, αλλά αμέτρητους τουρίστες που ταξιδεύουν για να απολαύσουν το μεγαθήριο που φτάνει το ύψος 611 ποδιών.




Μία απίστευτα μαγική εικόνα προσφέρουν στον επισκέπτη οι καταρράκτες Multnomah, στο Φαράγγι Κολούμπια στο Όρεγκον.
Βλάστηση και βράχια σε συνδυασμό με νερά που πέφτουν από πολύ μεγάλο ύψος, σου κόβουν την ανάσα. Οι καταρράκτες  που είναι περισσότεροι από ένας είναι πραγματικά μοναδικοί.






Ένας τεράστιος καταρράκτης,  βρίσκεται σε απόσταση μόλις 30 λεπτών έξω από το Πόρτλαντ. Μια επίσκεψη στο  Multnomah Falls, (ένα πολύ ψηλό βράχο), εμπνέει δέος, καθώς ο  καταρράκτης με το  παγωμένο νερό, σας επιτρέπει να απολαύσετε τη δύναμη και την ομορφιά της φύσης από κοντά και με ευκολία.
Από το χώρο στάθμευσης και σε απόσταση μόνο 5 λεπτών με τα πόδια, θα συναντήσετε την πιο συναρπαστική θέα των νερών, που έχετε δει ποτέ.






Σύμφωνα με τις αμερικάνικες λαϊκές παραδόσεις, το Multnomah Falls δημιουργήθηκε για να κερδίσει την καρδιά μιας νεαρής πριγκίπισσας που ήθελε ένα κρυφό μέρος για να κάνει μπάνιο!
Αν και μπορείτε να δείτε το πάνω μέρος από την εθνική οδό, για να δείτε και τις δύο βαθμίδες του καταρράκτη που πέφτουν τα νερά,  θα πρέπει να περπατήσετε σε ένα άνοιγμα σκαλιστά στο βράχο. Αν γείρετε το κεφάλι σας, μπορείτε να πάρετε μια οπτική αίσθηση, του τεραστίου μεγέθους  καταρράκτη.
Βεβαίως, υπάρχει και μια γέφυρα, εκεί όπου θα έχετε τέλεια θέα, αν είστε τολμηροί! Ένα μονοπάτι οδηγεί στην πεζογέφυρα  Benson, που επιτρέπει στους επισκέπτες να διασχίσουν μια απόσταση 32 μέτρων πάνω από το κατώτερο καταρράκτη.






Το χιόνι δίνει μία απίστευτη γοητεία στο τοπίο αυτό. Ένα ζωντανό μπλε χρώμα, απλώνεται στους καταρράκτες Multnomah στο Φαράγγι Κολούμπια στο Όρεγκον.