Πέμπτη, 11 Μαΐου 2017

Yonaguni Japan

Yonaguni Japan
Αρχαίες υπερκατασκευές κάτω από την θάλασσα της Ιαπωνίας.




Ένα από τις πιο μυστηριώδη βυθισμένα μέρη στον πλανήτη μας είναι το Μνημείο Yonaguni της Ιαπωνίας, κοντά στη νότια άκρη του αρχιπελάγους Ryukyu. Τη δεκαετία του ’80, ο ντόπιος δύτης Kihachiro Aratake ανακάλυψε κάτι που έμοιαζε να είναι μονολιθική πυραμίδα φτιαγμένη από πέτρα, με τέλειες γωνίες, τεράστια σκαλοπάτια και ολόισιες κολόνες. Τα επόμενα χρόνια βρέθηκαν ακόμα πιο παράξενες κατασκευές.





Ορισμένοι συμπεραίνουν πως είναι τα βυθισμένα απομεινάρια του μυθικού πολιτισμού του Ειρηνικού Mu, που πιστεύεται πως χάθηκε σε τσουνάμι χιλιάδες χρόνια πριν. 
Άλλοι υποστηρίζουν πως πρόκειται για φυσικό γεωλογικό σχηματισμό που προκλήθηκε από τεκτονική δραστηριότητα.





Όποια πάντως κι αν είναι η αλήθεια, οι ταξιδιώτες μπορούν να κρίνουν μόνοι τους επισκεπτόμενοι το μυστηριώδες εύρημα. 





Πολλά τοπικά καταδυτικά γραφεία προσφέρουν υποβρύχιες βόλτες στην παράξενη κατασκευή. Υπάρχει ρομαντισμός που σχετίζεται με τα ευρήματα στη θάλασσα», λέει ο Henderson, «ειδικά οι βυθισμένες πόλεις: σχεδόν κάθε ανθρώπινος πολιτισμός έχει κάποια μορφή ενός θρύλου που συνδέεται με πλημμύρες. Από το έπος του Γκλιγκαμές μέχρι την Ατλαντίδα και την Κιβωτό του Νώε.











The devil's stone in Germany

The devil's stone in Germany
Η πέτρινη πλάκα του διαβόλου

Η πέτρα του διαβόλου, βρίσκεται στη Γερμανία




Ο τοπικός θρύλος αναφέρει τον Σατανά να περνά έξω την εκκλησία της Παρθένου Μαρίας κατά τις εργασίες ανέγερσής της και να αφήνει μια πλάκα που έχει μείνει μέχρι σήμερα εκεί.



Κατά τα μέσα του 13ου αιώνα, όταν ανεγείρετο η εκκλησία της Παρθένου Μαρίας στη γερμανική πόλη Λίμπεκ (οι παλιοί την γνωρίζουν και ως Λυβέκη), ένας τοπικός θρύλος θέλει τον ίδιο τον Σατανά να περνά έξω από το εργοτάξιο να ρίξει μια ματιά για να μάθει τι συνέβαινε.
Οι οικοδόμοι φοβήθηκαν  να του πουν την αλήθεια. Τού είπαν ότι έχτιζαν ένα θαυμαστό καπηλειό . Ενθουσιάστηκε κι αυτός που κι άλλες ψυχές θα έρχονταν προς τα δικά του μέρη, κι αποφάσισε να βάλει ένα χεράκι στο χτίσιμο.
Μόνον όταν η ανέγερση της γοτθικού ρυθμού εκκλησίας πλησίαζε στο τέλος της, ο Πρίγκηψ του Σκότους αντιλήφθηκε σε τι βοήθησε. Κατάλαβε ότι τον εξαπάτησαν κι άρπαξε μια τεράστια πέτρινη πλάκα να γκρεμίσει το ιερό οικοδόμημα. Ένας γρήγορος στη σκέψη εργάτης πρόλαβε να του υποσχεθεί ότι στην ίδια γειτονιά θα χτίσουν ένα κρασκοπουλιό. Ηρέμησε ο Εωσφόρος κι άφησε την πλάκα να πέσει χάμω, δίπλα στην εκκλησία.





Η πέτρινη πλάκα παραμένει, ακόμα και σήμερα, στο σημείο που ο θρύλος θέλει να την άφησε ο Σατανάς να πέσει. Τα σημάδια πάνω στην πλάκα υποτίθεται ότι τα άφησαν τα νύχια του Διαβόλου και η πλάκα, σήμερα, ακούει στο όνομα «Η πέτρα του Διαβόλου».





 Την τελευταία χρονιά του προηγούμενου αιώνα, ο Ρολφ Γκέρλερ τίμησε τον τοπικό θρύλο μ' ένα χάλκινο άγαλμα του Πρίγκηπα του Σκότους. Μοιάζει ευχαριστημένος με το πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα. Οι κάτοικοι του Λίμπεκ κράτησαν τον λόγο τους, έχτισαν απέναντι από την Marienkirche, την ταβέρνα Ράτσκελερ.
Οι επισκέπτες της πανέμορφης βορειογερμανικής πόλης ας ξέρουν ότι ανάλογα με την περίοδο του χρόνου, η εκκλησία κλείνει μεταξύ 4 και 6 το απόγευμα. Ακόμη κι αν είναι κλειστή, όμως, ο Πρίγκηπας του σκότους απέξω, χαμογελάει στους περαστικούς.








Τετάρτη, 10 Μαΐου 2017

Uffington white horse

Uffington white horse
Το άσπρο άλογο του Ούφινγκτον 





Το άσπρο άλογο του Ούφινγκτον είναι ένα γεωγλυφικό μήκους 110 μ και βρίσκεται σχεδιασμένο πάνω σε ενα λόφο, στο χωριό Ούφινγκτον κοντά στην Οξφόρδη, στην Αγγλία.






Το άσπρο άλογο του Ούφινγκτον είναι κατασκευασμένο από ασβεστόλιθο και οι ειδικοί εκτιμούν ότι δημιουργήθηκε απο ντόπιους κατά τη διάρκεια της εποχής του Χαλκού, ανάμεσα στο 1200 π.Χ. και το 800 π.Χ. 






Η απόκρημνη κοιλάδα που βρίσκεται κάτω από το λόφο, είναι γνωστή ως φάτνη και ο θρύλος λέει ότι το άλογο βόσκει εκεί κάθε βράδυ. Το γεωγλυφικό είναι καλύτερα ορατό από τον αέρα ή από την κοιλάδα που βρίσκεται ακριβώς απέναντι του.








Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

Παναγία Εικοσιφοίνισσα

Παναγία Εικοσιφοίνισσα
Ιερά Μονή Παναγίας Εικοσιφοινίσσης






Η Μονή Εικοσιφοινίσσης βρίσκεται σε υψόμετρο 753 μέτρων, στη βόρεια πλευρά του όρους Παγγαίου. Βρίσκεται στην εθνική οδό Σερρών-Καβάλας, στα όρια των δύο Νομών Σερρών και Καβάλας. Εκκλησιαστικά υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Δράμας.

Η ίδρυση της Μονής ανάγεται στα χρόνια του επισκόπου Φιλίππων Σώζοντος, ο οποίος έλαβε μέρος στη Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνας (451 μ.Χ.). Κατά την παράδοση, ο επίσκοπος Σώζων ίδρυσε, περί το 450 μ.Χ., ναό και μοναστικό οικισμό στη θέση Βίγλα, πλησίον της Μονής. Ο μοναστικός οικισμός αυτός εγκαταλείφθηκε με την πάροδο των ετών και η Μονή ιδρύθηκε ουσιαστικά από τον Άγιο Γερμανό, τον 8ο αιώνα.

Για το όνομα της Μονής υπάρχουν τρεις εκδοχές:
1- ο κτήτωρ της Μονής, άγιος Γερμανός, βρισκόταν σε ένα μέρος, μια μικρή όαση έξω από την ι. Μονή του Τιμίου Προδρόμου στους Αγίους Τόπους, όπου είχε είκοσι φοίνικες, εκεί έλαβε εντολή από τον άγγελο της Θεοτόκου για την ανέγερση της Μονής και σε ανάμνηση της τοποθεσίας την ονόμασε «Παναγία η Εικοσιφοίνισσα».

2- ο γνωστός στιχουργός του 18ου αιώνα Καισάριος Δαπόντες την ονομάζει «Κοσσσυφινίτσα», γιατί κατά την παράδοση, ένας κόσσυφος (κοτσύφι) οδήγησε τον άγιο Γερμανό στο σημείο όπου αναβλύζει το Αγίασμα μέχρι και σήμερα κάτω από το παρεκκλήσιο της Αγ. Βαρβάρας.

3- ο ηγούμενος της Μονής Χρύσανθος το (1782) αναφέρει ότι ενώ ο άγιος Γερμανός, μετά την ανέγερση του μοναστηριού, αναζητούσε κατάλληλη σανίδα για να γίνει η εικόνα της Θεοτόκου. Εκείνη με θαυματουργικό τρόπο του πρόσφερε την μέχρι και σήμερα σωζόμενη εικόνα Της, που άστραφτε κι εξέπεμπε «φοινικούν», δηλαδή κοκκινωπό, φως. Απ’ αυτό επικράτησε ο όρος «Εικοσιφοίνισσα» (εικών φοίνισσα – Εικοσιφίνισσα). Αυτή η εκδοχή θεωρείται και η επικρατέστερη από τους ιστορικούς.

Ο πρώτος κτίτορας
Κατά την παράδοση, ο Άγιος Γερμανός, αφού μόνασε στην Ιερά Μονή του Τιμίου Προδρόμου, στον Ιορδάνη ποταμό, εγκατέλειψε την Παλαιστίνη και με όραμα ήρθε στη θέση Βίγλα του Παγγαίου περί το 718. Εκεί ανακάλυψε τα ερείπια των παλαιών κτισμάτων που είχε χτίσει ο Σώζων. Ξεκίνησε να ανεγείρει νέα Μονή, αλλά τα χρήματα που είχε συγκεντρώσει για την ανέγερση της Μονής δεν επαρκούσαν για να εξοφλήσει τους τεχνίτες, με αποτέλεσμα αυτοί να τον οδηγήσουν αιμόφυρτο στη Δράμα για να δικαστεί. Στο δρόμο συνάντησαν τον πληγωμένο Άγιο οι Κωνσταντινουπολίτες αξιωματούχοι Νικόλαος και Νεόφυτος, οι οποίοι μετέβαιναν στη Σερβία ως απεσταλμένοι του Αυτοκράτορα Βασιλείου Α΄ του Μακεδόνα. Αυτοί εξόφλησαν τους τεχνίτες και ελευθέρωσαν τον Άγιο, ενώ αργότερα πούλησαν και οι ίδιοι την περιουσία τους και μόνασαν στη Μονή, κοντά στον Άγιο Γερμανό.

Η νεότερη ιστορία
Για αρκετούς αιώνες η ιστορία της Μονής Εικοσιφοινίσσης είναι άγνωστη. Αρχαιολογικές ενδείξεις οδηγούν στο συμπέρασμα ότι κατά τον 11ο αιώνα κτίστηκε ξανά το Καθολικό της Μονής. Η Μονή έγινε Σταυροπηγιακή με σιγίλια των Πατριαρχών Συμεών Τραπεζούντιου και Μαξίμου Γ΄, εξαρτήθηκε δηλαδή απευθείας από τον Οικουμενικό Πατριάρχη.

Η Μονή έζησε νέα εποχή ακμής όταν το 1472 σε αυτή εγκαταβίωσε ο παραιτηθείς Οικουμενικός Πατριάρχης Διονύσιος Α΄, ο οποίος με τη δράση και την περιουσία του της έδωσε πνοή ζωής. Για το λόγο αυτό ονομάστηκε δεύτερος κτίτορας της Μονής και η Εκκλησία τον ανακήρυξε Άγιο. Πατριαρχικά σιγίλια υπέρ της Μονής εξέδωσαν οι Οικουμενικοί Πατριάρχες: Ιερεμίας Α΄ (1544), Μητροφάνης Γ΄ (1567) και Ιερεμίας Β΄ ο Τρανός (1573). Το 1610 επισκέφθηκε τη Μονή ο Μητροπολίτης Μυρέων Ματθαίος, ο οποίος συνέγραψε τον Παρακλητικό Κανόνα της Παναγίας Αχειροποιήτου. Το 1798, μετά την πρώτη του Πατριαρχία, έμεινε ως εξόριστος στη Μονή ο μετέπειτα Εθνομάρτυρας και άγιος Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄.

Οι καταστροφές και το μαρτύριο των 172 μοναχών
Κατά την Τουρκοκρατία, η συμβολή της Μονής στη διατήρηση της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού υπήρξε ανεκτίμητη, ενώ κατά την ιστορική της διαδρομή καταστράφηκε πολλές φορές από Τούρκους και Βούλγαρους επιδρομείς. Στις 25 Αυγούστου 1507, οι Τούρκοι έσφαξαν 172 μοναχούς της Μονής, διότι είχαν ενοχληθεί από τη δράση τους υπέρ της διατήρησης της ελληνικότητας του πληθυσμού της περιοχής. Τρία χρόνια μετά, 10 μοναχοί από την Ιερά Μονή Βατοπαιδίου Αγίου Όρους, ήλθαν στη Μονή για να την ανασυστήσουν.

Η συμβολή στην Ελληνική Επανάσταση και την Παιδεία
O Άγιος Χρυσόστομος Σμύρνης, ως μητροπολίτης Δράμας, Φιλίππων και Ζιχνών την περίοδο 1902-1910.
Κατά την εποχή της Επανάστασης του 1821, η Μονή είχε καταστεί πνευματικό και εθνικό κέντρο της Ανατολικής Μακεδονίας και οι ηγούμενοί της είχαν στενή συνεργασία με τους ηγέτες της επαναστάσεως (Νικοτσάρας, Εμμανουήλ Παπάς) στη Βόρεια Ελλάδα. Η Μονή έπαθε σοβαρές ζημιές από σεισμό του 1829, αποτεφρώθηκε το 1854 και το 1864 επιδημία πανώλης αποδεκάτισε την αδελφότητά της. Μέχρι το 1843 λειτουργούσε εκεί σχολή, ονομαζόμενη Των Κοινών Γραμμάτων ή Ελληνική Σχολή, ενώ στις αρχές του 20ου αιώνα και λίγες δεκαετίες λειτούργησε και Γεωργική Σχολή με 3 γεωπόνους.






Η διακονία του αγίου Προκοπίου Λαζαρίδη
Ο άγιος Προκόπιος Λαζαρίδης επίσκοπος Αμφιπόλεως (μετέπειτα Μητροπολίτης Ικονίου), μετέβη στη Μονή το 1898 ως έξαρχος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με σκοπό την αποκατάσταση της ενότητας και της ειρήνης μεταξύ της μοναστικής αδελφότητας. Ο ίδιος αργότερα εξελέγη μητροπολίτης Ικονίου, από όπου και καταγόταν, και μαρτύρησε το 1923 στη Μικρά Ασία.

Η αρχιερατεία του αγίου Χρυσοστόμου Δράμας
Ο Άγιος Χρυσόστομος Μητροπολίτης Δράμας, μετέπειτα Σμύρνης όπου και μαρτύρησε, μερίμνησε ιδιαίτερα για την ηθική και υλική ενίσχυση της Ιεράς Μονής κατά την αρχιερατεία του στην Ιερά Μητρόπολη Δράμας που διήρκησε από το 1902 έως το 1910.

Η σύληση των κειμηλίων από τους Βούλγαρους
Στο σκευοφυλάκειο της Μονής ήταν αποθησαυρισμένα πολλά και σημαντικά κειμήλια, ενώ ιδιαίτερα αξιόλογη ήταν η βιβλιοθήκη της, η οποία πριν την καταστροφή από τους Βούλγαρους το 1917 αριθμούσε 1300 τόμους βιβλίων, από τα οποία τα 400 ήταν χειρόγραφες μεμβράνες.

Τη Μεγάλη Δευτέρα 27 Μαρτίου 1917, ο Βούλγαρος κομιτατζής Πανίτσας, άρπαξε τα περισσότερα κειμήλια και τα μετέφερε στη Βουλγαρία, όπου φυλάσσονται μέχρι σήμερα στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο Σόφιας. Τον Ιούνιο του ιδίου έτους Βούλγαροι στρατιώτες ανάγκασαν τους μοναχούς να εγκαταλείψουν το Μοναστήρι. Το 1923 ο Διευθυντής του Βυζαντινού Μουσείου Αθηνών, καθηγητής Βυζαντινής Αρχαιολογίας Γεώργιος Σωτηρίου μετέβη στη Σόφια, για να ζητήσει την επιστροφή των κλαπέντων αντικειμένων (907 ιερά λατρευτικά αντικείμενα, 430 χειρόγραφους κώδικες, 467 αρχέτυπα, κ.ά.), αλλά επεστράφησαν μόνον 7. Στις 12 Ιουλίου 1943, οι Βούλγαροι σύμμαχοι των γερμανικών αρχών Κατοχής έβαλαν φωτιά και έκαψαν όλη τη Μονή.






Όπως αποκαλύφθηκε τις τελευταίες δεκαετίες, τα περισσότερα από αυτά κατακρατούνται παράνομα σήμερα στη Σόφια, στο Κέντρο Σλαβοβυζαντινών Σπουδών Ivan Dujev και στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Βουλγαρίας, ενώ κάποια άλλα πουλήθηκαν ή έφτασαν με άλλους τρόπους, μέσω Βουλγαρίας, σε βιβλιοθήκες εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και ιδιωτικές συλλογές της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Οι Βούλγαροι απέσπασαν παράνομα όχι μόνο τα κειμήλια της Μονής Εικοσοφοινίσσης, αλλά και πλήθος έτερων ελληνικών κειμηλίων από τη Μονή Τιμίου Προδρόμου Σερρών, τη Μητρόπολη Σιδηροκάστρου και τη Μονή Παναγίας Αρχαγγελιώτισσας Ξάνθης. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο, οι Ιερές Μητροπόλεις καθώς και οι αρχές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης έχουν διατυπώσει επισήμως αίτημα για την επιστροφή των κλαπέντων ελληνικών κειμηλίων.


Η αναβίωση
Ο τελευταίος ηγούμενος της Ιεράς ανδρώας Μονής Παναγίας Εικοσιφοινίσσης ήταν ο ιερομόναχος Γρηγόριος Κατσιβάκης, το 1956. Μετά το τέλος του Πολέμου έκτισε το Ηγουμενείο και έναν μικρό ξενώνα. Η ανασύσταση της Μονής και η αναβίωση του μοναχισμού σε αυτήν, πραγματοποιήθηκε από τον Μητροπολίτη Δράμας Διονύσιο Κυράτσο, αμέσως μετά την ενθρόνισή του το 1965. Με μέριμνά του εγκαταστάθηκε στην Μονή γυναικεία αδελφότητα και ξεκίνησαν εργασίες συντήρησης και ανέγερσης νέων κτισμάτων.

Το κτηριακό συγκρότημα
Ολόκληρη η Μονή περιβάλλεται από ψηλό τείχος και στο κέντρο της βρίσκεται ο ναός των Εισοδίων της Θεοτόκου. Στο πρώτο και κύριο μέρος της Μονής βρίσκεται το καθολικό, το οποίο είναι το παλαιότερο κτίσμα της, το Ηγουμενείο, τα κελλιά των μοναζουσών, το αρχονταρίκι, το παρεκλήσσιο της Αγίας Βαρβάρας με το αγίασμα, το μουσείο, η τράπεζα και τα εργαστήρια κεντητικής και αγιογραφίας. Στο δεύτερο μέρος των κτηριακών εγκαταστάσεων της Μονής περιλαμβάνονται τα τρία κτήρια των ξενώνων, το πρεσβυτέριο για το λειτουργό Ιερέα της Μονής και το παρεκλήσσιο της Ζωοδόχου Πηγής.

Το Καθολικό
Το Καθολικό τιμάται στα Εισόδια της Θεοτόκου. Ο ρυθμός του είναι σταυροειδής τρουλαίος σύνθετος τετρακίονος. Αποτελείται από τον εξωνάρθηκα, τον εσωνάρθηκα και τον κυρίως ναό. Οι τρούλοι του καθολικού στηρίζονται σε 4 μαρμάρινους κίονες. Η περίτεχνη λιθόγλυπτη κυρίως είσοδος του καθολικού κατασκευάσθηκε το 1838. Ο εξωνάρθηκας είναι ολόκληρος αγιογραφημένος και απεικονίζει ολόσωμους τους κτίτορες. Το τέμπλο του Καθολικού είναι βαρύτιμο ξυλόγλυπτο, κατασκευάσθηκε από Χιώτες τεχνίτες και χρειάστηκαν 22 χρόνια (1781 – 1803) για να ολοκληρωθεί. Ξυλόγλυπτο επίσης είναι το προσκυνητάρι της Παναγίας και ο δεσποτικός Θρόνος. Στο δεξιό μέρος του Καθολικού υπάρχει προθήκη, μέσα στην οποία υπάρχουν αργυρές λειψανοθήκες, στις οποίες φυλάσσονται δεκάδες ιερά λείψανα.

Η Μονή σήμερα
Σήμερα η Μονή είναι γυναικεία και αριθμεί 23 Μοναχές. Πανηγυρίζει τη μνήμη του πρώτου κτίτορά της Αγίου Γερμανού και των δύο Κωνσταντινουπολιτών αξιωματούχων Νικολάου και Νεοφύτου, στις 22 Νοεμβρίου και την επομένη ημέρα τη μνήμη του δεύτερου κτίτορά της, Αγίου Διονυσίου, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως. Γιορτάζει επίσης στις 15 Αυγούστου, στη μνήμη της Παναγίας, στις 14 Σεπτεμβρίου, στη μνήμη της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού και στις 21 Νοεμβρίου, στη μνήμη των Εισοδίων της Θεοτόκου. Πλήθος είναι οι πιστοί που έρχονται να προσκυνήσουν την «αχειροποίητο εικόνα της Θεοτόκου» και να ηρεμήσουν μέσα στο γαλήνιο περιβάλλον της. Μπροστά από τη Μονή υπάρχει το μνημείο των 172 Μοναχών που έσφαξαν οι Τούρκοι το 1507. Το 2011 επεστράφη, μετά από ενέργειες της Μητροπόλεως Δράμας, τμήμα του ιερού λειψάνου του αγίου Διονυσίου (δεύτερου κτίτορος της Μονής), από τη Βουλγαρία, το οποίο είχε κλαπει επί Κατοχής, μαζί με πληθώρα αλλών κειμηλίων που παραμένουν έως σήμερα στη Σόφια (στο Κέντρο Σλαβοβυζαντινών Σπουδών Ivan Dujev και στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Βουλγαρίας). Επίσης, το 2016 επεστράφη στη Μονή, με τη συμβολή της Αρχιεπισκοπής Αμερικής, μια σπάνια χειρόγραφη Καινή Διαθήκη 674 σελίδων, γραμμένη τον 9ο αιώνα η οποία είχε αρπαγεί το 1917 από τους Βούλγαρους και είχε καταλήξει να βρίσκεται στη Λουθηρανική Θεολογική Σχολή του Σικάγου στις Η.Π.Α.











Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

The Guoliang tunnels

The Guoliang tunnels
Το παράξενο και τρομακτικό τούνελ Guoliang




Το περίφημο τούνελ Guoliang βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή της πόλης Xinxiang στην επαρχία Henan στην Κίνα. Το τούνελ έχει μήκος 1,2 χιλιόμετρα και είναι χαραγμένο κατά μήκος της πλευράς ενός βουνού και σε πολλά σημεία περνάει και μέσα από αυτό. Αυτό που το κάνει ιδιαίτερο είναι ότι έχει ανοιχτεί με πενιχρά μέσα από τους χωρικούς ενός απομακρυσμένου χωριού, προκειμένου να αποκτήσει το χωριό πρόσβαση προς τα έξω.






Συγκεκριμένα, μια ομάδα χωρικών χάραξε τα σχέδια για τον δρόμο το 1972 και αποφάσισε να το υλοποιήσει με ίδια κεφάλαια που άντλησε από την πώληση των ζώων των μελών της. Λόγω έλλειψης πρόσβασης σε ηλεκτρικά εργαλεία η κατασκευή του έγινε κυρίως με σφυριά και καλέμια. Μάλιστα υπήρχαν σημεία που το έργο προχωρούσε μόλις ένα μέτρο κάθε τρεις ημέρες. 






Η σήραγγα παραδόθηκε στην κυκλοφορία την 1η Μαΐου 1977, μετατρέποντας το χωριό σε τουριστικό αξιοθέατο. Η περιοχή έχει επίσης χρησιμοποιηθεί και για γυρίσματα διάφορων κινηματογραφικών παραγωγών.






Η σήραγγα βρίσκεται στο Taihang βουνά που βρίσκονται στην επαρχία Henan της Κίνας. Αν θέλετε να φτάσετε εκεί, θα πρέπει να ξεκινήσετε το ταξίδι σας σε Xinxiang. Αφήστε την πόλη από την οδήγηση βόρεια επί της Λεωφόρου Huanyu (η S229). Μετά από 13 μίλια που θα εισέλθουν στην πόλη της Huixian. Μείνετε για το S229 για 15 μίλια περισσότερο μέχρι να φτάσετε στη διασταύρωση με την S228. Στρίψτε αριστερά εδώ και να κρατήσει μετά την S229. Μετά από 8 μίλια που φτάσετε στο χωριό του Nanzhaizen. Στρίψτε αριστερά και πάλι και ακολουθήστε 8 μίλια περαιτέρω κατευθύνσεις για Guoliang.