Παρασκευή, 28 Ιουλίου 2017

Nan Madol

Nan Madol
Ναν Μαντόλ
H Βενετία του Ειρηνικού
Η Ναν Μαντόλ σίγουρα ασκεί τεράστια έλξη. Και δεν είναι μόνον ο εξωτικός της χαρακτήρας. Είναι και το πέπλο μυστηρίου που την καλύπτει.






Μνημείο Παγκόσμιας
Κληρονομιάς της UNESCO


Η Ναν Μαντόλ είναι εγκαταλελειμμένη πόλη στο νησί Πονπέι, Ομόσπονδες Πολιτείες της Μικρονησίας. Η Ναν Μαντόλ είναι το τελετουργικό και πολιτικό κέντρο της δυναστείας Σαουντελεούρ μέχρι την κατάρρευσή της περίπου το 1628 ΜΚΕ. 







Χτίστηκε για πρώτη φορά πριν από 1.500 χρόνια και είναι η μοναδική αρχαία πόλη στην ιστορία που χτίστηκε πάνω σε κοραλλιογενή ύφαλο. 








Η Ναν Μαντόλ εγκαταλήφθηκε τον 18ο αιώνα. Η πόλη ήταν κτισμένη πάνω σε κοραλλιογενή ύφαλο, πάνω σε περισσότερα από 100 τεχνητά νησιά τα οποία συνδέονται με δίκτυο καναλιών. 








Tο 2016, η Ναν Μαντόλ ανακηρύχθηκε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO και την ίδια χρονιά τοποθετήθηκε στα μνημεία σε κίνδυνο. Λόγω των καναλιών και της θέσης της σε λιμνοθάλασσα, η Ναν Μαντόλ συχνά αποκαλείται η Βενετία του Ειρηνικού.








Το νησί κατοικήθηκε για πρώτη φορά πριν από 4.000 χρόνια. Όσο για τη σύγχρονη ιστορία του: το ανακάλυψαν οι Ισπανοί εξερευνητές την εποχή των μεγάλων εξερευνήσεων, το αποίκισαν και το 1899 το πούλησαν στους Γερμανούς


















Άγγελοι

Angels
Άγγελοι
Οι πανέμορφες οντότητες του ουρανού.
Ποιοί είναι οι άγγελοι όμως και πόσα γνωρίζουμε γι αυτούς; 





Οι άγγελοι ειναι λογικές υπάρξεις και η γνωστική τους ικανότητα υπερβαίνει αυτή των ανθρώπων, αλλά οπωσδήποτε δεν αγγίζουν καν την παντογνωσία και την σοφία του Θεού. Δεν προγνωρίζουν τα μέλλοντα, ούτε τί κρύβει η καρδιά του κάθε ανθρώπου, αλλά οπωσδήποτε γνωρίζουν περισσότερα από εμάς, όσον αφορά το θέλημα του Θεού, τα έργα Του, τη δημιουργία, τον κόσμο και τους ανθρώπους.
Επίσης οι άγγελοι είναι κατά χάριν αθάνατοι και δεν έχουν φύλο, γιατί η φύση τους είναι πνευματική. Είναι ταχύτατοι στις κινήσεις, αλλά όχι πανταχού παρόντες, όπως ο Θεός. Δεν περιορίζονται και δεν εμποδίζονται όπως τα υλικά σώματα σε συγκεκριμένο χώρο, ούτε παύουν ποτέ να υμνολογούν τον Θεό, αλλά δεν βρίσκονται ταυτόχρονα στον ουρανό και στη γη, όπως συμβαίνει μόνον με τον Τριαδικό Θεό πού βρίσκεται παντού.

Οι άγγελοι αποτελούν υπερφυσικά όντα που συναντώνται σε πολλά θρησκευτικά συστήματα. Οι άγγελοι συνήθως αποτελούν τη μεσολαβητική βαθμίδα ανάμεσα στο βασίλειο του υπερβατικού και του κοσμικού. Στις δυτικές θρησκείες τα αγαθά πνεύματα αποκαλούνται άγγελοι, ενώ τα πονηρά δαίμονες.










Τα αόρατα όντα που διαβιβάζουν ειδήσεις ή λειτουργικά πνεύματα
Στην αρχαία Ελλάδα η έννοια άγγελος χαρακτήριζε κάποιον ο οποίος μετέδιδε ειδήσεις, πληροφορίες ή αγγελίες. Ο Όμηρος στα έργα του ήδη εμφανίζει τη λέξη με αυτή την έννοια, ενώ και οι Ηρόδοτος  και Ξενοφώντας την χρησιμοποιεί για να περιγράψει ειδικούς απεσταλμένους μεταφοράς μηνυμάτων ή πληροφοριών. Επίσης οι άγγελοι χρησιμοποιούνται και σε άλλα καθήκοντα, όπως σύναψη συνθηκών ή είσπραξη χρημάτων. Ως θεϊκή ή υπερβατική παρουσία η έννοια άγγελος εμφανίζεται για πρώτη φορά στο πρόσωπο του Ερμή, ο οποίος προσφωνείται ως άγγελος της Περσεφόνης από τον Όμηρο. Επίσης κατά τον Πλάτωνα[4] ο Κάτω Κόσμος έχει τους αγγέλους του, οι οποίοι καλούνται «άγγελοι καταχθόνιοι».

Στα Εβραϊκά η αντίστοιχη λέξη מלאך‎ mal'akh χρησιμοποιείται για να δηλώσει είτε θείο είτε ανθρώπινο αγγελιαφόρο. Η λατινική εκδοχή, εντούτοις, διακρίνει τον θείο ή πνευματικό αγγελιαφόρο από τον άνθρωπο με τις έννοιες angelus (δάνειο από την Ελληνική γλώσσα) και legatus «απεσταλμένος».

Άγγελοι και Χριστιανισμός
Οι άγγελοι κατά τον Μέγα Βασίλειο δημιουργήθηκαν πριν από τον υλικό κόσμο, ενώ ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος συμπληρώνει πως δημιουργήθηκαν με κίνητρο την «εκστατική» Tου αγάπη και αγαθότητα, με σκοπό να συμμεριστούν ως λογικά όντα τη μακαριότητά Tου. Οι άγγελοι σύμφωνα με το Χριστιανισμό είναι μέρος του σύμπαντος κόσμου και ο κάθε άγγελος έχει την δική του ατομικότητα, χαρακτήρα και θέληση. Επίσης ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός προσπαθώντας να δώσει έναν ορισμό περί των αγγέλων αναφέρει ότι είναι φύσεις νοερές, αεικίνητες, αυτεξούσιες, ασώματες. Υπηρετούν τον Θεό και είναι κατά χάριν αθάνατες, που δεν περιορίζονται από το χρόνο και το χώρο, ενώ δεν έχουν φύλο. Παρ΄ όλη τη καθαρότητα και απλότητα της αγγελικής φύσης, οι άγγελοι είναι δεκτικοί της κακίας. Αποτέλεσμα της ελευθερίας τους είναι και η πτώση του δεκάτου τάγματος του Εωσφόρου. Στις ιδιότητες τους δεν είναι η γνώση των μελλόντων, παρά μόνο αν τους το αποκαλύψει ο Θεός, ούτε η γνώση της ανθρώπινης θελήσεως. Η μετακίνησή τους γίνεται ταχύτατα, αλλά δεν είναι πανταχού παρόντες. Κάθε φορά βρίσκονται σε συγκεκριμένο τόπο, δίχως να γνωρίζουν το τι συμβαίνει αλλού.

Οι άγγελοι αντιπροσωπεύονται σε όλη την Παλαιά Διαθήκη ως σώμα του πνευματικού μεσάζοντος των όντων μεταξύ του Θεού και των ατόμων, ενώ σύμφωνα με τον ψαλμό 148,2 του Δαυίδ, αποτελούν και αυτά κτίσματα. Οι άγγελοι στο χριστιανισμό παρίστανται ενώπιον του θρόνου του Θεού, όπου και διαρκώς Τον υμνούν. Στην Παλαιά Διαθήκη κατά κύριο λόγο εμφανίζονται ως αγγελιαφόροι του Θεού στην ανθρωπότητα, δηλαδή αποτελούν όργανά Tου, από τα οποία διαβιβάζει τη θέλησή Tου. Με μια προσεκτικότερη ματιά όμως, φαίνεται να αποτελούν και προσωπικοί φύλακες, όπως υπονοείται επανειλημμένα, καθώς κάθε μεμονωμένη ψυχή έχει τον κηδεμονικό άγγελό της. Στον Ποιμένα του Ερμά μάλιστα γίνεται σαφής νύξη για το προσωπικό φύλακα άγγελο τού κάθε ανθρώπου. Στόχος των αγγέλων είναι η προσπάθεια σωτηρίας των ψυχών. Τέλος οι άγγελοι λειτουργούν ως εκτελεστές του λόγου του Θεού στον φυσικό κόσμο.






Στην Καινή Διαθήκη οι άγγελοι εμφανίζονται συχνά ως απεσταλμένοι του Θεού και φορείς του μηνύματος της Αποκάλυψης. Εμφανίζονται στον Ιησού, στη Μαρία, τη μητέρα του Χριστού, στον Απόστολο Πέτρο, ενώ ο Ιησούς μιλά για τους αγγέλους ως φορείς τέτοιων λειτουργιών, υπονοώντας ότι δεν παντρεύονται. Οι άγγελοι τονίζονται ιδιαίτερα ως παρουσία στη γέννηση του Ιησού, την Μεταμόρφωση και την Αποκάλυψη. Ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός αναφέρεται στους αγγέλους, ενώ κατά γενική ομολογία στα κορυφαία σημεία του βίου Του εμφανίζονται ως λειτουργοί, υπηρέτες και συμπαραστάτες Tου, ενισχύοντας την ανθρώπινη φύση Tου και παρεμβαίνοντες ως δευτεραγωνιστές. Έτσι ο Γαβριήλ ευαγγελίζεται την έλευσή του, ο "άγγελος Κυρίου" εμφανίζεται στον Ιωσήφ και τους ποιμένες, στρατιά αγγέλων δοξολογεί τη γέννηση του Σωτήρος, άλλοι Τον διακονούν στην έρημο μετά το πέρας των πειρασμών, άγγελος Τον ενισχύει στο όρος των Ελαιών προ του πάθους, ενώ λεγεώνες θα παρίσταντο προς υπεράσπισή Tου κατά την σύλληψη. Δύο άγγελοι βεβαιώνουν την ανάστασή Tου, δύο επίσης μιλούν στους μαθητές περί της δευτέρας παρουσίας κατά την Ανάληψή Tου.






Ιεραρχία και αριθμός
Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ
Ο αριθμός των αγγελικών όντων φαίνεται να είναι ανυπολόγιστος και απροσμέτρητος. Ο ίδιος ο Ιησούς ομιλεί στη Γεθσημανή για περισσότερες από δώδεκα λεγεώνες αγγέλων, ενώ ο Ευαγγελιστής Ιωάννης μαρτυρεί ότι είδε και άκουσε σε όραμα που του δόθηκε από τον Θεό γύρω από το Θεϊκό θρόνο χορωδία από μυριάδες μυριάδων και χιλιάδες χιλιάδων αγγέλων.

Μεταξύ των εκκλησιαστικών πατέρων δεν υπάρχει ομοφωνία σχετικά με τον αριθμό και την ονομασία των αγγελικών δυνάμεων. Ο Μέγας Βασίλειος, ακολουθώντας τον Ωριγένη, δεν αποδέχεται την απαρίθμηση και κατ΄ ονομασία των αγγελικών δυνάμεων καθώς πίστευε ότι είναι αδύνατον να βρεθούν οι ονομασίες των λογικών και αόρατων φύσεων που υπερβαίνουν την ανθρώπινη διάνοια. Εντούτοις, ο Διονύσιος Αρεοπαγίτης εισήγαγε διακρίσεις σε αγγελικά τάγματα και διακοσμήσεις, οι οποίες επικράτησαν στην Ορθόδοξη παράδοση. Με βάση την ιεραρχία τους, διαχωρίζονται σε 3 τάξεις που έκαστος φέρει τριχώρους ή αλλιώς «Ταξιαρχίες»:

Σεραφείμ, Χερουβείμ, Θρόνους,
Κυριότητες, Δυνάμεις, Εξουσίες και
Αρχές, Αρχάγγελους και αγγέλους.

Ιδίωμα της πρώτης ιεραρχίας είναι η πύρινη σοφία και η γνώση των ουρανίων, ενώ έργο τους ο θεοπρεπής Ύμνος του γελ. Η δεύτερη ιεραρχία έχει ως ιδίωμα τη διευθέτηση των μεγάλων πραγμάτων και την διενέργεια των θαυμάτων, ενώ έργο τους είναι ο τρισάγιος ύμνος «Άγιος, Άγιος, Άγιος». Τέλος ιδίωμα της τρίτης ιεραρχίας είναι να εκτελούν θείες υπηρεσίες και έργο τους αποτελεί ο ύμνος «Αλληλούια». Από την Αγία Γραφή γνωρίζουμε και μερικούς αγγέλους ονοματικά. Τον Αρχάγγελο Γαβριήλ, που σημαίνει «ήρωας του Θεού», από την εμφάνισή του στον προφήτη Δανιήλ, στον προφήτη Ζαχαρία και στη Θεοτόκο. Γνωρίζουμε το Μιχαήλ, που σημαίνει «τις ως ο Θεός ημών», ενώ εμφανίζεται πολλές φορές στην Παλαιά Διαθήκη. Ο Ραφαήλ είναι ο τρίτος άγγελος που γνωρίζουμε, το όνομά του σημαίνει «ο Κύριος θεραπεύει» και εμφανίζεται στον Τωβίτ μεταφέροντας τις ανθρώπινες προσευχές στο θρόνο του Θεού. Τέλος γνωστός από την εβραϊκή παράδοση είναι και ο Ουριήλ.







Ο Εωσφόρος. 
Εωσφόρος, ο έκπτωτος άγγελος
Σύμφωνα με πολλά αποσπάσματα (Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, Αποκάλυψη του Ιωάννη), ο Εωσφόρος πριν από την πτώση του ήταν ο σπουδαιότερος, ο πρώτος στην ιεραρχία των αγγέλων. Το όνομά του σήμαινε «αυτός που μεταφέρει το φως». Η μετέπειτα ονομασία του ως «Σατανάς» προέρχεται από την εβραϊκή λέξη σατάν, η οποία χρησιμοποιήθηκε στην ελληνική μετάφραση των Εβδομήκοντα με τις λέξεις «Σατανάς» ή «Διάβολος» και δηλώνει τον επίβουλο, τον εχθρό. Αυτός που άλλοτε «έφερε το φως» μετατράπηκε στον κατ’ εξοχήν εχθρό του ανθρώπου. Επειδή είχε μεγάλη δόξα, η σοφία του διεφθάρη και η υπερηφάνεια του μετατράπηκε σε αλαζονεία, με αποτέλεσμα να απαιτεί να είναι ίσος με το Θεό. Η αλαζονεία λοιπόν ήταν ένα από τα βασικά αίτια που οδήγησαν τον Εωσφόρο στην πτώση.

Ανατολικές θρησκείες
Στο Ζωροαστρισμό οι αγαθοί άγγελοι, ονομάζονται Αμέσα Σπέντα, τους Αθανάτους που αποτελούσαν λειτουργικές όψεις του Αχούρα Μάζντα, του Σοφού Κυρίου. Ο Βοχού Μάνα, ένα αγαθό λειτουργικό πνεύμα, ήταν που ανακάλυψε τον 6ο αιώνα π.Χ. τον Ζωροάστρη που ήταν ο αληθινός Θεός καθώς και ένα είδος συμβολαίου που οποιοσδήποτε θα μπορούσε να ακολουθήσει ή να απορρίψει ως τρόπο ζωής. Με παρόμοιο τρόπο ο άγγελος Γαβριήλ βρήκε το Κοράνιο και τον προφήτη Μωάμεθ ο οποίος αποκάλυψε τον αληθινό Θεό (Αλλάχ). Μάλιστα οι χαρακτηρισμοί που αποδίδονται στον Γαβριήλ («πνεύμα αγιότητος» και «πιστό πνεύμα») είναι παρόμοιοι με του αγγέλους του Αμέσα Σπέντα.

Δοξασίες
Με βάση τους αγγέλους, αγαθούς ή πονηρούς-σκοτεινούς πολλά θρησκευτικά ρεύματα, θεμελίωσαν την αντίληψη τους περί σύμπαντος. Οι 3 κύριες τάσεις που αναπτύχθηκαν ήταν οι αντιλήψεις περί μονιστικού συμπαντικού συστήματος, με κύριο εκφραστή τον ινδουισμό, περί δυιστικού συστήματος με κύριο εκπρόσωπο τον γνωστικισμό και περί τριμερούς σύμπαντος, που παρατηρείται στις μονοθεϊστικές θρησκείες.

Μονιστικό σύμπαν
Οι θρησκείες που έχουν σαν βασική κοσμοθεώρηση ένα μονιστικό κόσμο, κατά γενική ομολογία δεν πιστεύουν σε αγγέλους που έχουν αποστολή την αποκάλυψη της αλήθειας, καθώς η αποστολή αυτή εναπόκειται σε άλλα όντα όπως τα «αβάταρα» δηλαδή ενσαρκώσεις θεών (Ινδουισμός), στα «τιρχανκάρα» (Ζαϊνισμός) ή στα «μποντισάτβα» (Βουδισμός). Αυτά τα πρότυπα κατά κύριο λόγο θεωρούνται πρότυπα άγιας ζωής και όχι πηγές αποκάλυψης. Παράλληλα οι δοξασίες αυτές πιστεύουν σε δαιμονικούς αγγέλους. Κύριοι εκφραστές του «μονισμού» είναι ο Ινδουισμός και ο Ζαϊνισμός.

Δυιστικό σύμπαν
Ο Γνωστικισμός αποτέλεσε την πηγή ερμηνείας του σύμπαντος με δυιστική ματιά. Κατά το Γνωστικισμό οι άγγελοι έπαιζαν καίριο ρόλο στα τεκταινόμενα του σύμπαντος. Έτσι θεωρούσαν τους αγγέλους ως όντα ουράνια που ασκούσαν έλεγχο σε κάποιες σφαίρες, μέσα από τις οποίες έπρεπε να περάσει η ψυχή μόλις απελευθερωνόταν από το σώμα. Απαραίτητη δε, προϋπόθεση του πιστού για να επιτύχει την τελική ένωση με την υπέρτατη πνευματική πραγματικότητα ήταν να γνωρίζει αυτούς τους αγγέλους κατ' όνομα. Άλλες γνωστικές δοξασίες αναφέρουν πως 7 άγγελοι κυβερνούν τις 7 πλανητικές σφαίρες και αυτοί οι άγγελοι είναι ο Γαβριήλ, ο Αδωναΐ, ο Αριήλ κ.α. ενώ ο άγγελος της δημιουργίας είναι ο Γιαχβέ. Ο Γιαχβέ κατά τους Γνωστικούς ήταν κατώτερος Θεός και κακός.

Ο Μανιχαϊσμός αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα Γνωστικά κινήματα, ο οποίος διαχώρισε πλήρως το σύμπαν σε δύο σφαίρες και δύο αρχές. Αυτή του φωτός και του σκότους. Με βάση τον Μανιχαϊσμό άγγελοι είναι τα 12 φωτεινά διαδήματα του Πατέρα του Μεγαλείου καθώς και οι 12 αιώνες, δηλαδή οι «πρωτόπλαστοι» που βρίσκονται με μορφή «αγγέλου» και διαχωρίζονται σε 3 ομάδες, περιβάλλοντας το «Υπέρτατο Όν» στα τέσσερα τέταρτα του ουρανού. Ο Μανισχαϊσμός κήρυττε πως ο Άρχων του Βασιλείου του σκότους διαρκώς επιζητούσε προνόμια, από το Βασίλειο του Φωτός και σε κάποια μάχη Φωτός και Σκότους αναμίχθηκαν οι δυνάμεις τους, δημιουργώντας κατ'άγνοια του ανθρώπου, τον υλικό κόσμο. Έτσι ο άνθρωπος αγνοώντας τον πνευματικό κόσμο πειράζεται από τους δαίμονες, ενώ οι άγγελοι τον βοηθούν ξεπεράσει την άγνοιά του, οδηγώντας τον μέσω της γνώσης στη σωτηρία.






Τριμερές σύμπαν
Οι αντιλήψεις περί τριμερούς σύμπαντος κατά κύριο λόγο συναντώνται στις Βιβλικές, ελληνιστικές και ισλαμικές αντιλήψεις. Οι αντιλήψεις αυτές θεωρούν τον άνθρωπο περιορισμένο από παράγοντες όπως ο χρόνος, ο χώρος, η αιτία και το αποτέλεσμα. Το ουράνιο βασίλειο αποτελούσαν οι 7 σφαίρες-πλανήτες και ήταν το βασίλειο του θείου, ενώ το υποχθόνιο βασίλειο ήταν η περιοχή του χάους και των κακών-δαιμονικών δυνάμεων. Το μέσο βασίλειο αποτελούσε ο κόσμος των ανθρώπων. Οι άγγελοι μέσα από τις τρεις αυτές θρησκείες, είναι οι διαμεσολαβητικές δυνάμεις, αποτελώντας το αγγελιοφόρο των μηνυμάτων του Θεού, με στόχο τη γνώση της θείας θέλησης ή και της πορείας του κόσμου. Στόχος η αποκάλυψη της πηγής της δημιουργίας και του τελικού σκοπού ύπαρξης του ανθρώπου, αλλά και η γνώση κατά των δυνάμεων του σκότους που αποσκοπούν στην αιώνια καταδίκη του ανθρώπου.

Αγγελολογία
H αγγελολογία είναι ένας κλάδος της θεολογίας που εξετάζει το ιεραρχικό σύστημα των αγγέλων, των αγγελιοφόρων, των ουράνιων δυνάμεων. Αφορά πρώτιστα τον Καββαλιστικό Ιουδαϊσμό και το Χριστιανισμό, όπου είναι ένας από τους δέκα σημαντικούς κλάδους της θεολογίας του, αν και είναι σχετικά παραμελημένος. Πολλοί μελετητές θεωρούν ότι ο Ιουδαϊσμός και ο Χριστιανισμός οφείλουν μεγάλο χρέος στο Ζωροαστρισμό στην εισαγωγή της αγγελολογίας και της δαιμονολογίας, καθώς επίσης και στον εκπεσόντα άγγελο Εωσφόρο ως ο υπέρτατος πράκτορας του κακού, συγκρίνοντάς τον με το κακό πνεύμα Αριμάν (Ahriman). Όπως ο Ιρανικής προέλευσης των βεδικών παραδόσεων, Αβεστάν (Avestan). Αλλά και άλλοι κλάδοι των ινδοευρωπαϊκών μυθολογιών υποστηρίζουν ότι η έννοια των δαιμόνων είχε υπάρξει πολύ νωρίτερα. Μερικοί μελετητές θεωρούν ότι Ζωροαστρισμός είχε επιρροές στην εβραϊκή αγγελολογία και επομένως και η σύγχρονη Χριστιανική αγγελολογία, λόγω της εμφάνισης στοιχείων του Ζωροαστρισμού στον Ιουδαϊσμό, ύστερα από την εκτεταμένη επαφή του έθνους Ισραήλ με την Περσική Αυτοκρατορία, δανειζόμενος έννοιες, κατά την εξορία του στη Βαβυλώνα. Οι δανεισμένες έννοιες μπορούν να περιλάβουν την εισαγωγή της έννοιας του «Σατανά» ως κυβερνήτη των δυνάμεων του κακού, σε αντίθεση με το Θεό (κυρίως στη δυτική χριστιανική και ισλαμική θεολογία) που συγκρίνει τον Σατανά με τον Angra Mainyu (επίσης γνωστό ως Ahriman) της πίστης του Ζωροαστρισμού, που ήταν ο εχθρός Aχούρα Μάζντα, τον ανώτατο Θεό της ανθρωπότητας. Οι άγγελοι, μερικοί θεωρούν πως μπορεί να είχαν απεικονιστεί πρώτα ως βοηθοί του Θεού στο Ζωροαστρισμό, ενώ η ιεραρχία τους είναι συγκρίσιμη με την ιεραρχία της σύγχρονης Aγγελολογίας.







Το θέμα αυτό σχετικά με την ψαλμωδία των Αγγέλων αμφισβητήθηκε πολύ. Όμως εάν ακούσετε την ψαλμωδία αυτή θα δείτε ότι κάτι δεν πάει και τόσο καλά. Δεν μοιάζει να προέρχονται από τον δικό μας κόσμο.
Δεν υπάρχουν παύσεις αναπνοών.
Δείτε αυτό το βίντεο που ακολουθεί και βγάλτε τα δικά σας συμπεράσματα.





Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

Mounth Roraima

Mounth Roraima
Όρος Roraima
Το μεγαλύτερο επίπεδο βουνό του πλανήτη
Το εντυπωσιακό όρος Roraima, σαν ένα καράβι να πλέει σε μια θάλασσα από σύννεφα.





Στα σύνορα Βενεζουέλας-Βραζιλίας-Γουϊάνας βρίσκεται το Εθνικό Πάρκο Canaima, που είναι γνωστό για τις ψηλές, επίπεδες βουνοκορφές του. Οι βουνοκορφές αυτές θεωρούνται από τους παλαιότερους γεωλογικούς σχηματισμούς της Γης, ηλικίας μεγαλύτερης των δύο δισεκατομμυρίων ετών, στην περίοδο του Προκάμβριου. Οι αυτόχθονες Ινδιάνοι της περιοχής ονομάζουν τα επίπεδα αυτά βουνά tepui. Η λέξη σημαίνει «το σπίτι των θεών».






Το όρος Roraima είναι το ψηλότερο επίπεδο βουνό στην οροσειρά Pacaraima, με υψόμετρο 2.810 μέτρα. Το βουνό αυτό προκαλεί δέος!! Είναι σαν ένα τεράστιο πέτρινο τραπέζι στον ουρανό!! Η επίπεδη επιφάνεια της κορυφής του έχει πλάτος 31 τετρ. χλμ. Ανακαλύφθηκε το 1596 από τον Sir Walter Raleigh-Άγγλο αριστοκράτη, συγγραφέα, ποιητή και εξερευνητή.
Σχεδόν το σύνολο της επιφάνειας του είναι καθαρός ψαμμίτης. Το γυμνό βράχο «ντύνουν» με την παρουσία τους λίγοι θάμνοι, βρύα και λειχήνες. Στο Roraima υπάρχουν πολλά είδη χλωρίδας και πανίδας μοναδικά στο οροπέδιο. Σπάνια φυτά βρίσκονται στις πλαγιές του.






Η πρόσβαση στο βουνό είναι δύσκολη, λόγω των απότομων πλαγιών του. Τον Δεκέμβρη του 1884 ο Sir Everard im Thurn -συγγραφέας, εξερευνητής, βοτανολόγος και φωτογράφος- ανέβηκε στο βουνό. Η διαδρομή του ακολουθείται και σήμερα από τους πεζοπόρους. Έχει την ονομασία Paratepui Route και είναι η μοναδική διαθέσιμη μη τεχνική διαδρομή που ανεβάζει στο πλάτωμα της κορυφής. Όλοι όσοι ανεβαίνουν στο βουνό το προσεγγίζουν από την πλευρά της Βενεζουέλας κι έχουν οδηγό κάποιον από τους Ινδιάνους Pemon. Αν και η πορεία προς το βουνό είναι σηματοδοτημένη, είναι πολύ εύκολο για κάποιον να χαθεί, αφού πλησιάζοντας προς την κορυφή τα μονοπάτια είναι δυσδιάκριτα, η νέφωση πυκνή και οι μυστηριώδεις σχηματισμοί των βράχων κάνουν την ορατότητα προβληματική. Το τεράστιο πλάτωμα της κορυφής του Roraima θεωρείται ως ένα από τα πιο βροχερά μέρη του πλανήτη, γι΄αυτό η καλύτερη περίοδος για την ανάβαση στην κορυφή του είναι από Δεκέμβριο έως Μάρτιο, που έχει τις λιγότερες βροχοπτώσεις.
Η ανάβαση στο όρος Roraima είναι μια εκπληκτική εμπειρία για πεζοπόρους και ορειβάτες. Τροπικά δάση βρίσκονται γύρω από το βουνό. Οι καταρράκτες του Έιντζελ (Angel Falls), οι ψηλότεροι καταρράκτες του κόσμου, βρίσκονται στην οροσειρά Pacaraima. Στο βουνό υπάρχουν 56 καταρράκτες και 52 λίμνες, από τις οποίες η μεγαλύτερη είναι η Gladys. Όπως μπορείτε να φανταστείτε το τοπίο θα είναι εντυπωσιακό!






Πριν την άφιξη Ευρωπαίων εξερευνητών, το βουνό είχε πάντα ιδιαίτερη σημασία για τους αυτόχθονες κατοίκους και αποτελούσε κεντρικό θέμα στους μύθους και τους θρύλους τους. Για τους Ινδιάνους Pemon και Kapon είναι το κούτσουρο που έχει απομείνει από το ισχυρό δέντρο που είχε όλα τα φρούτα και τα λαχανικά του κόσμου. Το δέντρο κόπηκε από έναν απατεώνα τον Makunaima και πέφτοντας στη γη δημιούργησε μεγάλη πλημμύρα.






Το 2006, το βουνό ήταν το θέμα ενός δίωρου ντοκιμαντέρ με τίτλο «The real Lost World». Στα μέσα του 19ου αιώνα πραγματοποιήθηκε μια εξερευνητική αποστολή στο βουνό με σκοπό την καταγραφή και μελέτη της χλωρίδας και της πανίδας του. Η αποστολή αυτή αποτέλεσε την πηγή έμπνευσης για τη συγγραφή του βιβλίου με τίτλο «The Lost World» του Arthur Conan Doyle, που δημοσιεύθηκε το 1912. Ένα μυθιστόρημα περιπέτειας, σχετικά με μια αποστολή σ’ ένα οροπέδιο στη λεκάνη του Αμαζονίου, όπου προϊστορικά ζώα (δεινόσαυροι κ.ά) εξακολουθούν να επιβιώνουν. Το όρος Roraima είναι ένα εκπληκτικό μέρος του πλανήτη, ένα θαύμα της φύσης.














Sea of Stars

Sea of Stars
Η θάλασσα των αστεριών

Η «θάλασσα των αστεριών», η εντυπωσιακή παραλία που τα νερά της φωσφορίζουν τη νύχτα. Το υπέροχο φυσικό φαινόμενο που μοιάζει με κινηματογραφικό εφέ και έχει εμπνεύσει τον σκηνοθέτη στη «Ζωή του Πι».



Η παραλία είναι γνωστή ως η «θάλασσα των αστεριών», γιατί τα νερά της φωσφορίζουν τη νύχτα. Η θάλασσα μοιάζει με καθρέφτη, όπου αντανακλώνται τα αστέρια του ουρανού. Στην πραγματικότητα το εντυπωσιακό μπλε φως οφείλεται στους φωτοσυνθετικούς μικροοργανισμούς που είναι γνωστοί ως φυτοπλαγκτόν.






Αγκίδες του φωτός στην ακτή φαίνεται να αντικατοπτρίζει αστέρια πάνω σε μια αχρονολόγητη φωτογραφία που έχει τραβηχτεί στο νησί Vaadhoo στις Μαλδίβες.






Το βιολογικό φως, ή βιοφωταύγεια, στα κύματα είναι το προϊόν των θαλάσσιων μικροβίων που ονομάζονται φυτοπλαγκτόν και τώρα οι επιστήμονες θέλουν να μάθουν πώς κάποιες από αυτές τις μορφές ζωής γίνεται να δημιουργήσει τόσο λαμπρή μπλε λάμψη.






Είναι ένα διαφορετικό είδος φυτοπλαγκτού που είναι γνωστό ως «bioluminesce», και το φώς τους μπορείς να το δεις σε ωκεανούς σε όλο τον κόσμο, είπε ο θαλάσσιος βιολόγος και ειδικός βιοφωτισμόυ Woodland Hastings του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ.





(Έχω γυρίσει πέρα από τον Ατλαντικό και Ειρηνικό, και ποτέ δεν έχω δει ένα τέτοιο σημείο που να ήταν σαν το bioluminescent) είπε ο Hastings.





Ο πιο κοινός τύπος των θαλάσσιων βιοφωτισμού προέρχεται από το φυτοπλαγκτόν είναι γνωστή ως δινομαστιγωτά. Μια πρόσφατη μελέτη που συνέγραψε ο Hastings έχει για πρώτη φορά εντοπίσει ένα ειδικό κανάλι σε μια κυτταρική μεμβράνη που ανταποκρίνεται σε ηλεκτρικά σήματα, προσφέροντας έναν πιθανό μηχανισμό για το πώς η άλγη δημιουργεί το μοναδικό φωτισμό της.














Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

Orangutan

Orangutan
Ουρακοτάγκος
Ένα σπάνιο απειλούμενο είδος.





Ουρακοτάγκος ονομάζεται το μόνο μέλος του γένους των μεγάλων πιθήκων που ζει σήμερα στην Ασία, δηλαδή του γένους Pongo. Αποτελεί ένα από τα πιο ευφυή πρωτεύοντα και είναι ικανό στην χρήση περίπλοκων εργαλείων. Σε γενικές γραμμές, οι ουρακοτάγκοι δεν είναι επιθετικά ζώα, αλλά ζουν κυρίως μοναχικές ζωές, αναζητώντας τροφή. Το τρίχωμα τους είναι καφέ-κόκκινο, σε αντίθεση με το τυπικό μαύρο τρίχωμα των περισσότερων άλλων πιθήκων.






Όντας ενδημικά είδη στην Ινδονησία και την Μαλαισία, οι ουρακοτάγκοι συναντούνται σήμερα μόνο στα τροπικά δάση των νησιών Βόρνεο και Σουμάτρα, αν και απολιθώματα τους έχουν βρεθεί στην Ιάβα, στη Χερσόνησο της Μαλαισίας, το Βιετνάμ και την Κίνα. Υπάρχουν μόνο δύο σωζόμενα είδη, τα οποία είναι και υπό εξαφάνιση: ο Ουρακοτάγκος του Βόρνεο (Pongo pygmaeus) και ο Ουρακοτάγκος της Σουμάτρα (Pongo abelii), ο οποίος βρίσκεται σε κρίσιμη απειλή. Η υποοικογένεια Ponginae περιλαμβάνει επίσης τα αφανισμένα γένη Gigantopithecus και Sivapithecus. Η λέξη "ουρακοτάγκος" προέρχεται από τις λέξεις "orang" (άνθρωπος) και "(h)utan" (δέντρο); δηλαδή, "ο άνθρωπος των δασών".






Το ύψος του ουρακοτάγκου κυμαίνεται κοντά στο 1,5 μέτρο. Κατά μέσον όρο, ένας ουρακοτάγκος ζυγίζει μεταξύ 33 και 82 κιλών. Το βάρος των αρσενικών μπορεί να ανέρχεται στα 110 κιλά ή περισσότερο. Τα χέρια του ουρακοτάγκου θυμίζουν αρκετά τα ανθρώπινα χέρια: έχουν τέσσερα μακριά δάχτυλα και έναν αντιτάξιμο αντίχειρα. Τα δάχτυλα των ποδιών τους έχουν σχεδόν τον ίδιο σχηματισμό. Οι ουρακοτάγκοι μπορούν να κρατούν αντικείμενα με τα χέρια ή τα πόδια τους.

Οι ουρακοτάγκοι έχουν μακρύ, ογκώδες σώμα, έναν χοντρό λαιμό, μακριά και δυνατά χέρια, κοντά και λυγισμένα πόδια και δεν έχουν ουρά. Το μακρύ τρίχωμα τους είναι κυρίως κόκκινο-καφέ, αν και διαφέρει από είδος σε είδος: Οι ουρακοτάγκοι της Σουμάτρα έχουν πιο αραιό και ανοιχτόχρωμο τρίχωμα.
Το κεφάλι των ουρακοτάγκων είναι μεγάλο, με προεξέχουσα την στοματική περιοχή. Ο μέγιστος χρόνος ζωής τους είναι γύρω στα 50 χρόνια.






Χαρακτηριστικό των ουρακοτάγκων είναι πως αποτελούν το πιο δενδρόβιο είδος μεταξύ των μεγάλων πιθήκων, καθώς ζουν σχεδόν αποκλειστικά στα δέντρα. Κάθε νύχτα φτιάχνουν μικρά "καταφύγια" για να κοιμηθούν, από δέντρα και φυτά. Είναι οι πιο μοναχικοί πίθηκοι: τα αρσενικά και τα θηλυκά έρχονται σε επαφή μόνο για να ζευγαρώσουν. Οι μητέρες μένουν με τα μωρά τους για έξι-εφτά χρόνια.






Τα χέρια των ουρακοτάγκων είναι διπλάσια από τα πόδια τους. Αυτό οφείλεται κυρίως στο μήκος της ακτίνας της ωλένης και όχι του βραχίονα. Τα δάχτυλα των χεριών και των ποδιών είναι κυρτά, γεγονός που τους επιτρέπει να κρατιούνται ευκολότερα από τα κλαδιά. Οι ουρακοτάγκοι έχουν λιγότερους περιορισμούς στις κινήσεις τους, χάρη στον σχηματισμό των αρθρώσεων τους. Σε αντίθεση με τους γορίλες και τους χιμπαντζήδες, οι ουρακοτάγκοι δεν στηρίζονται στις αρθρώσεις των δαχτύλων τους όταν περπατούν, αλλά περπατούν κυρίως στηριζόμενοι στις γροθιές τους.



Αν δείτε το παρακάτω βίντεο, θα «λιώσετε» από συγκίνηση... Σε αυτό πρωταγωνιστεί ένας αρσενικός ουρακοτάγκος ο οποίος έχει «υιοθετήσει» τρία μικρά τιγράκια.
Το ενήλικο ζώο, παίζει με τα μωρά, ενώ στη συνέχεια τα ταΐζει ακόμα και με το μπιμπερό!
Το βίντεο, με τον ουρακοτάγκο που κάνει babysitting, γυρίστηκε στο Myrtle Beach Safari στη νότια Καρολίνα των ΗΠΑ από κινηματογραφιστές του Discovery Family Channel για την εκπομπή «My Dog's Crazy Animal Friends».











Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

Jerusalem

Jerusalem
Ιερουσαλήμ

Ιερουσαλήμ
Η Πόλη





Ιερουσαλήμ η οικουμενική, η πρωτεύουσα δύο λαών, ο βωμός τριών πίστεων, ο τόπος της Ημέρας της Κρίσεως και το πεδίο μάχης της σημερινής σύγκρουσης των πολιτισμών. Η μόνη πόλη που υπάρχει δύο φορές - μία στον ουρανό και μία στη γη.
Πως μια μικρή γωνιά της γης έγινε η Ιερή Πόλη, το κέντρο του κόσμου, και τώρα το κλειδί για την ειρήνη στη Μέση Ανατολή; Αντλώντας από καινούργια αρχεία αλλά κι από τη μελέτη μιας ολόκληρης ζωής, ο Μοντεφιόρε αναπτύσσει τη βιογραφία αυτής της πόλης, τη φυσιογνωμία της οποίας αλλάζουν συνέχεια οι πόλεμοι, οι έρωτες και οι αποκαλύψεις για άντρες και γυναίκες -βασιλιάδες, αυτοκράτειρες, προφήτες, ποιητές, αγίους, κατακτητές και πόρνες- που δημιούργησαν, κατέστρεψαν, διαμόρφωσαν και κατέγραψαν την ιστορία της. Από τον βασιλιά Δαβίδ μέχρι σλημερα,, από τη γέννηση του ιουδαϊσμού, του χριστιανισμού και του ισλάμ μέχρι την ισραηλοπαλαιστινιακή σύρραξη, ο αναγνώστης παρακολουθεί την επική ιστορία 3.000 χρόνων πίστης, σφαγών, φανατισμού και συνύπαρξης.







Η Ιερουσαλήμ (εβραϊκά: יְרוּשָׁלַיִם, αραβικά: القُدس, αναφέρεται και ως Ιεροσόλυμα) είναι πόλη η οποία βρίσκεται σε ένα υψίπεδο στα όρη της Ιουδαίας, ανάμεσα στη Μεσόγειο και τη Νεκρά Θάλασσα. Το καθεστώς της πόλης είναι αντικείμενο διαμάχης ανάμεσα σε Ισραήλ και Παλαιστίνη. Το Ισραήλ την έχει ανακηρύξει πρωτεύουσά του από το 1949, και παράλληλα αποτελεί την μεγαλύτερη πόλη του Ισραήλ, αλλά το ανατολικό τμήμα της πόλης θεωρείται από την διεθνή κοινότητα ως κατεχόμενο τμήμα της Παλαιστίνης, μετά τον πόλεμο των έξι ημερών, το 1967, όταν οι Ισραηλινές δυνάμεις το κατέλαβαν από την Ιορδανία. Στην Ιερουσαλήμ βρίσκονται η Κνεσέτ (το κοινοβούλιο του Ισραήλ), η προεδρική και η πρωθυπουργική κατοικία και το Ανώτατο δικαστήριο του Ισραήλ.

Είναι αρχαία πόλη, η οποία αποτελεί ιουδαϊκό, χριστιανικό και ισλαμικό κέντρο θρησκευτικής και ιστορικής σημασίας. Πιθανώς πρόκειται για την αρχαία πόλη Σαλήμ, της οποίας βασιλιάς υπήρξε ο Μελχισεδέκ. Την πόλη αυτή, η οποία μεταγενέστερα ονομαζόταν Ιεβούς, κατέλαβε ο βασιλιάς Δαβίδ από τους Ιεβουσαίους. Μετά τη διαίρεση του έθνους του Ισραήλ η Ιερουσαλήμ κατέστη πρωτεύουσα και άγια πόλη των Ισραηλιτών και του νοτίου βασιλείου του Ιούδα. Επίσης στην πόλη αυτή ο βασιλιάς Σολομώντας έχτισε τον μεγαλοπρεπή ιουδαϊκό Ναό ο οποίος καταστράφηκε λίγους αιώνες αργότερα από τους Βαβυλώνιους. Σήμερα σώζεται μόνο ένα τμήμα του τείχους από την περίοδο του Δεύτερου Ναού, το γνωστό «τείχος των δακρύων» ή ορθότερα «Δυτικό Τείχος».







Η παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ αποτελεί μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, περιβαλλόμενη από έναν οχυρωμένο τοίχο και διαιρεμένη σε τέσσερις συνοικίες: την αρμένικη, την χριστιανική, τη μουσουλμανική και την εβραϊκή. Λόγω των Αγίων Τόπων παρουσιάζει σημαντική τουριστική κίνηση. Αξιοθέατα της αποτελούν το Κάστρο (24 π.Χ.), ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Ιακώβου του 12ου αιώνα, το Όρος του Ναού (Χαράμ αλ-Σαρίφ), το τέμενος Αλ-Ακσά (705–715), ο Τρούλος (ή Θόλος) του Βράχου, το Δυτικό τείχος, το Φρούριο Αντωνία, ο Ναός του Πανάγιου Τάφου, ο κήπος της Γεσθημανής, οι Τάφοι των Βασιλέων και το Όρος των Ελαιών.

Μια πόλη που αποκαλείται Ρουσαλίμ σε έγγραφα του Μέσου Βασιλείου της Αιγύπτου (περίπου 19ος αιώνα ΠΚΕ) ταυτίζεται, αν και όχι από όλους, με την Ιερουσαλήμ. Η Ιερουσαλήμ αποκαλείται Ουρουσαλίμ στις επιστολές της Αμάρνα (1330 ΠΚΕ).







Το όνομα Ιερουσαλήμ ετυμολογείται συχνά ως «θεμέλιο (σουμεριακά γιερού, να θεμελιώσει) του θεού Σαλίμ», και έτσι ο θεός Σαλίμ θεωρείται ως πρώτος «πολιούχος» του πόλη της εποχής του ορείχαλκου. Η μορφή Ιερουσαλήμ ή Ιερουσαλαγίμ πρωτοεμφανίζεται στη Βίβλο, στο βιβλίο του Ιησού του Ναυή. Σύμφωνα με ένα Μιδράς, το όνομα είναι συνδυασμός του Yhwh Yir'eh («ο Θεός θα το είδε», το όνομα που ο Αβραάμ έδωσε στο μέρος όπου ξεκίνησε να θυσιάζει το γιο του) και της πόλης Σαλήμ.
Η πρώτη αναφορά πέρα των βιβλικών Εβραίων της λέξης Ιερουσαλήμ χρονολογείται από τον 6ο ή 7ο αιώνα ΠΚΕ και ανακαλύφθηκε στο Χιρμπέτ Μπέιτ Λέι το 1961. Η επιγραφή αναφέρει «Είμαι ο Γιαχβέ ο Θεός, θα αποδεχθώ τις πόλεις της Ιουδαίας και θα λυτρώσω την Ιερουσαλήμ», ενώ άλλοι μελετητές την αποδίδουν ως «Ο Γιαχβέ είναι ο Θεός όλης της γης. Τα βουνά της Ιουδαίας του ανήκουν, στον Θεό της Ιερουσαλήμ».







Σαλίμ ή Σαλήμ ήταν το όνομα του θεού του λυκόφωτος στη θρησκεία των Χαναανιτών, του οποίου το όνομα βασίζεται στην ίδια ρίζα Σ-Λ-Μ από την οποία προέρχεται η εβραϊκή λέξη για την «ειρήνη» (Σαλάμ ή Σαλόμ στα σύγχρονα αραβικά και εβραϊκά). Οπότε, το όνομα μπορούσε να ετυμολογηθεί ως «Πόλη της Ειρήνης» ή «Καταφυγίο της Ειρήνης», εναλλακτικά «Όραμα της Ειρήνης» για κάποιους Χριστιανούς συγγραφείς. Η κατάληξη -αγίμ δηλώνει το διττό, οδηγώντας στο συμπέρασμα ότι το όνομα Ιερουσαλαγίμ αναφέρεται στο γεγονός ότι η πόλη είναι κτισμένη πάνω σε δύο λόφους.







Ο πιο αρχαίος οικισμός της Ιερουσαλήμ, ο οποίος ιδρύθηκε την εποχή του χαλκού στο λόφο πάνω από την πηγή Γκιχόν, σύμφωνα με τη Βίβλο ονομαζόταν Ιεβούς. Αρχικά ονομαζόταν οχυρό Σιών, αλλά ο Δαυίδ την ονόμασε Πόλη του Δαβίδ, και έτσι ήταν γνωστή στην αρχαιότητα. Το όνομα Σιών αρχικά χρησιμοποιούταν μόνο για ένα τμήμα της πόλης, αλλά στη συνεχεία έφτασε να σημαίνει όλη τη πόλη και τη βιβλική Γη του Ισραήλ. Στα ελληνικά και στα λατινικά, το όνομα της πόλης είναι Ιεροσόλυμα ή Ιερουσαλήμ, συσχετίζοντας το όνομα ετυμολογικά με τη λέξη «ιερός».







Ιστορία της Ιερουσαλήμ
Η Ιερουσαλήμ είναι μια από τις αρχαιότερες πόλεις της παγκόσμιας ιστορίας. Την ίδρυσαν οι Καναανίτες το 2000 π.Χ. Το 1400 π.Χ. ήταν υποτελής στον Φαραώ της Αιγύπτου. Το 1000 π.Χ. ο Δαβίδ την έκανε πρωτεύουσα του Ισραηλιτικού έθνους κι αργότερα ο Σολομώντας έχτισε εκεί τον περίφημο ναό του για τη λατρεία του Θεού των Εβραίων, καθιστώντας την και θρησκευτικό κέντρο. Όταν ο Σολομώντας πέθανε και το κράτος του Ισραήλ χωρίστηκε στα δύο, η Ιερουσαλήμ ήταν πρωτεύουσα του βασιλείου του Ιούδα. Η πόλη πέρασε στα χέρια των Βαβυλωνίων το 586 π.Χ. οπότε και καταστράφηκε μαζί με τον ναό του Σολωμόντα. Στη συνέχεια πέρασε στην κατοχή των Περσών, των Ελλήνων, των Σελευκιδών, των Πτολεμαίων και των Ρωμαίων γνωρίζοντας και άλλες καταστροφές, αλλά πάντοτε αναστηλωνόταν. Στα χρόνια μάλιστα του Αντιόχου Δ΄ του Επιφανούς (175 -164 π.Χ.), η πόλη έλαβε προσωρινά την ονομασία Αντιόχεια. Η πιο μεγάλη καταστροφή έγινε το 70 μ.Χ. από τους Ρωμαίους με αφορμή την επανάσταση των Εβραίων. Η πόλη ξαναχτίστηκε το 134 μ.Χ. από τον αυτοκράτορα Αδριανό ως νέα πόλη με το όνομα Αιλία Καπιτωλίνα. Στην καταστροφή του 70 μ.Χ. καταστράφηκε και ο δεύτερος ναός της Ιερουσαλήμ, ο οποίος είχε οικοδομηθεί πάνω στα ερείπια του πρώτου το 516 π.Χ. Μετά τους Ρωμαίους, η πόλη περιήλθε στην Βυζαντινή αυτοκρατορία. Ο Μέγας Κωνσταντίνος της απόδωσε το παλιό της όνομα, έχτισε με τη μητέρα του την Αγία Ελένη το ναό της Ανάστασης στο λόφο του Γολγοθά και τη στόλισε με πολλά μνημεία. Το 637 μ.Χ. κατέλαβαν την Ιερουσαλήμ οι Άραβες οι οποίοι την έλεγαν Κουντούς Σερίφ, που σημαίνει ιερή πόλη. Οι Άραβες έχτισαν το 691 μ.Χ. πάνω στα ερείπια του δευτέρου ναού της Ιερουσαλήμ ένα περίλαμπρο τζαμί, το Τέμενος του Ομάρ. Το 1099 την πήραν οι Σταυροφόροι, οι οποίοι την έκαναν έδρα βασιλείου. Το 1187 την ανακατέλαβαν οι Άραβες, ενώ αργότερα την κατέλαβαν εκ νέου οι Σταυροφόροι. Το 1517 την πήραν οι Τούρκοι και το 1917 οι Βρετανοί, οι οποίοι αποχώρησαν από εκεί όταν άρχισε να γίνεται αντικείμενο σφοδρής διαμάχης μεταξύ των Αράβων και των Εβραίων. Τελικά, το 1947 ένα τμήμα της έγινε εβραϊκό και το άλλο αραβικό, ενώ από το 1967 βρίσκεται υπό πλήρη Ισραηλινή κατοχή, παραβιάζοντας το σχέδιο του ΟΗΕ για το διαχωρισμό της Παλαιστίνης και τις ομόφωνες αποφάσεις του συμβουλίου ασφαλείας του ΟΗΕ για μονομερή αποχώρηση.


Περιφέρεια Ιερουσαλήμ
Διοίκηση
Έκταση 125,2 χλμ²
Υψόμετρο 754 μ
Πληθυσμός 933,200 (2012)





















Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

Τελχίνες

Τελχίνες
Τα παράξενα θαλάσσια όντα.





Οι Τελχίνες σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία άλλοτε φέρονται ως θνητοί και άλλοτε ως μυθικοί δαίμονες ανάλογα των μύθων.
Θεωρούνταν παιδιά της Θάλασσας, της Γαίας ή του Πόντου και περιγράφονται ως άποδες και άχειρες φέροντας όμως πτέρυγες. Κατά τη αρχαία παράδοση οι Τελχίνες, που ήταν εννέα στον αριθμό, προέρχονταν από την Κρήτη "κουροτροφήσαντες" τον Δία, εξ ου και καλούνταν Κουρήτες. Στη συνέχεια αυτοί πήγαν στην Κύπρο και αργότερα στη Ρόδο όπου και κλήθηκε η νήσος εξ αυτών Τελχινίς. Εκεί ίδρυσαν πολλές πόλεις μεταξύ των οποίων ήταν η Κάμειρος, η Ιαλυσός και η Λίνδος.
Μυθολογία Επεξεργασία
Ο Διόδωρος αναφέρει πως η Τιτανίδα Ρέα παρέδωσε σ' αυτούς τον θεό Ποσειδώνα τον οποίο και ανέθρεψαν με την κόρη του Ωκεανού Καφείρα, και όταν εκείνος ανδρώθηκε έλαβε ως σύζυγο την αδελφή των Τελχινών την Αλία από την οποία απέκτησε έξι γιους και μια κόρη την "Ρόδην" από την οποία και στη συνέχεια ονομάσθηκε έκτοτε η νήσος Ρόδος.

Κατά σχετική επίσης παράδοση οι Τελχίνες εξορίστηκαν από τη Ρόδο από τους Ηλιάδες. Έτσι περιπλανώμενοι επέστρεψαν και προξένησαν μεγάλες καταστροφές στη νήσο. Κατ' άλλη όμως παράδοση οι Τελχίνες αναχώρησαν οι ίδιοι από τη νήσο προβλέψαντες τη μεγάλη καταστροφή με κατακλυσμό από τον Δία. Κατ' άλλες ακόμη παραδόσεις οι Τελχίνες ήταν μυθικοί θνητοί σπουδαίοι τεχνίτες και εφευρέτες που είχαν ανακαλύψει διάφορα μέταλλα όπως τον χαλκό και τον σίδηρο και είχαν επινοήσει πολλά εργαλεία για την τέχνη τους, που φέροντάς τα έδιναν την εντύπωση πως τους έλειπαν τα άκρα. Πιστεύονταν ακόμη πως αυτοί δίδαξαν στους ανθρώπους την πρώιμη μεταλλουργία και την εξόρυξη των μετάλλων.







Οι Τελχίνες αναφέρονται ως κατασκευαστές της άρπης του Κρόνου και της τρίαινας του Ποσειδώνα καθώς και χυτά αγάλματα πολλών θεών όπως της θεάς Αθηνάς, του θεού Απόλλωνα, της θεάς Ήρας, των Νυμφών στις πόλεις της Ρόδου κ.ά. καθώς και διαφόρων μαγικών σκευών, ποτήρια κ.λπ.
Επίσης αναφέρεται πως κάποτε ο Απόλλωνας έστειλε καταστρεπτική νόσο στους Σικυωνείς όταν αρνήθηκαν να καταβάλουν στους Τελχίνες αμοιβή για εργασία που τους πρόσφεραν σε εξοπλισμό.


Οι παράξενοι δαίμονες της Ρόδου - Τελχίνες
Την ιδιότητα των αποστόλων των αρχαίων μυστηρίων, δηλαδή να ‘‘θέλγουν’’ με τα λόγια τους άτομα προς μύηση, την κατείχαν οι Τελχίνες, πού ήταν δάσκαλοι του Ηφαίστου στον τομέα της μεταλλουργίας και παιδιά της Γαίας και του Πόντου˙αν και άλλες παραδόσεις λένε ότι ήταν παιδιά του Πλούτου και της Γης ή του Τάρταρου και της Νέμεσης. Ίσως εξαιτίας της Νέμεσης να θεωρούνταν βάσκανοι˙ μάλιστα είχαν τόσο ‘‘κακό μάτι’’ που είχε βγει κι η παροιμία: «Τελχίνος ην βασκαίνων βαρύτερος». Και επειδή οι αρχαίοι θεωρούσαν την φώκια βάσκανο ζώο έλεγαν πώς οι Τελχίνες είχαν χέρια φώκιας. Επίσης πίστευαν ότι οι φώκιες πηγαινοέρχονταν μεταξύ του κόσμου των νεκρών και του κόσμου των ζωντανών,
ενώ το βάδισμά της συνέδεε τους Τελχίνες με τον θεό Ήφαιστο, πού είναι κουτσός διότι ο σιδηρουργός για να κυριαρχήσει πάνω σε δυνάμεις, όπως η φωτιά,ο άνεμος και τα μεταλλεύματα, πρεπει η νόηση κι η τεχνική του να είναι πιο ευκίνητες, πιο πολύμορφες και να εμπέριέχουν τις ιδιότητες της λοξότητας και της καμπυλότητας.

Σύμφωνα με τον J.P.Vernant: «όταν η γη γεννά τον Πόντο, το πέλαγος, αυτό έρχεται και την συμπληρώνει και εισχωρεί στο εσωτερικό της και την ορίζει με τις τεράστιες υγρές επιφάνειες του(…)το πέλαγος ενσαρκώνει το άμορφο και ασύλληπτο υγρό και ρευστό στοιχείο, τα νερά του ανακατεύονται, δεν έχουν όρια, είναι συγκεχυμένα. Στην επιφάνειά του ο Πόντος είναι φωτεινός, αλλά στα βάθη του είναι εντελώς σκοτεινός˙ συνδέεται κι αυτός, όπως κι η γη, κατά κάποιον τρόπο, με το Χάος». Ίσως δεν είναι τυχαίο το ότι ο Στησίχορος ταύτιζε τους Τελχίνες με τις Κήρες, που ήταν δαίμονες του Άδη ή ψυχές νεκρών πού όντας ένα πλήθος από σκιές φόβιζαν τους αρχαίους Αθηναίους. Ως σκιές νεκρών οι Κήρες συνδέονται με τους σκιερούς και την Μώρα˙ και γνωρίζοντας ότι οι σκιές εισβάλλουν στον χώρο μας μέσω πυλών, που βρίσκονται σε μέρη όπου διαταράσσεται η ηλεκτρομαγνητική ενέργεια της γης, ίσως οι Τελχίνες να γνώριζαν την ύπαρξη αυτών των πυλών. Τις πύλες αυτές, που τις φρουρούσαν διάφορα όντα, τις άνοιγαν μόνο οι ιερείς των αρχαίων μυστηρίων, μέσω κωδικών πρόσβασης, και έτσι έρχονταν σε επαφή με υπάρξεις άλλων διαστάσεων πού τους βοήθαγαν να εξυψωθούν πνευματικά. Η γνώση των κωδικών πρόσβασης είναι το κριτήριο ανάμεσα σε μυημένους και αμύητους. Οι Τελχίνες, οι κάτοικοι δηλαδή όλων των σεισμογενών και ηφαιστειογενών νησιών του Αιγαίου, πρέπει να ήταν γνώστες αυτών των πυλών, ως αρχαίοι ιερείς, όπως πρέπει να ήταν και γνώστες της λεγόμενης ιερής γεωμετρίας, αφού οι πόλεις Κάμειρος, Λίνδος και Ιαλυσσός, πού οι Τελχίνες είχαν ιδρύσει, σχηματίζουν ορθογώνιο τρίγωνο, με ορθή γωνία την Κάμειρο. Κατά μία άλλη άποψη, οι τρεις πόλεις οφείλουν τα ονόματά τους σε τρεις Δαναΐδες που απεβίωσαν στην Ρόδο˙ γι’αυτό ο R.Graves υποστήριξε ότι οι Τελχίνες ήταν οι πρώτες μορφές της Σελήνης-Δανάης.







Τους Τελχίνες, σύμφωνα με μία εκδοχή, τους εξολόθρευσε ο Απόλλωνας με τα βέλη του. Ως προς το γιατί προέβηκε σε αυτή την ενέργεια, μία εξήγηση είναι η ακόλουθη: ο Απόλλωνας είναι ο επιστάτης της συμπαντικής αρμονίας και ίσως κάτι συνέβη τότε πού διατάραξε την κοσμική τάξη˙ για αυτό και αναγκάστηκε ο Απόλλωνας να επέμβει. Μάλλον πρόκειται για τον κατακλυσμό του Ωγύγου, ο οποίος οφείλεται στον πλανήτη Αφροδίτη, τον Έσπερο δηλαδή του Ομήρου. Σύγχρονα δεδομένα δείχνουν ότι ο εν λόγω πλανήτης είχε 525 φορές πιο πολύ νερό από όσο έχει σήμερα, για αυτό θεωρούν ότι ήταν ένα ουράνιο σώμα πού εγκλωβίστηκε στο ηλιακό μας σύστημα. Έτσι όταν αυτή πέρασε κοντά από την γη, αναποδογύρισε ο άξονας της γης, δημιουργήθηκαν τεράστιες παλίρροιες, έγιναν ισχυρότατοι σεισμοί, και ηφαίστεια, νέα και παλαιά, άρχισαν να εκρήγονται. Η αντιστροφή των πόλων διήρκησε 2 με 3 24ωρα και είχε ως αποτέλεσμα οι επιζήσαντες να δούν τον ήλιο να ανατέλλει από εκεί που έδυε. Μία εικόνα πλήρους ανατροπής της κοσμικής τάξης και αρμονίας. Αλλά και πάλι σε τι μπορεί να ευθύνονται οι Τελχίνες για αυτή την κοσμική αναταραχή;
Σε ένα από τα χειρόγραφα της μυστικής παράδοσης αναφέρεται ότι οι Τελχίνες ήταν μάγοι-ιερείς της Ατλαντίδας και πως επιχείρησαν να ελέγξουν την δραστηριότητα των ηφαιστείων, τα οποία θεωρούνται πύλες για άλλες διαστάσεις. Αν τώρα η Ατλαντίδα είναι η Σαντορίνη, όπως πίστευε ο Μαρινάτος, τότε συμπεραίνουμε οι Τελχίνες προσπάθησαν να ελέγξουν την ίδια την φύση μέσω μαγικών τελετών. Γνωρίζοντας το τέλος της Σαντορίνης και της Ατλαντίδας, το αποτέλεσμα ήταν μία παταγώδης αποτυχία˙[και δεν ξέρουμε αν τούτες οι τελετές επίσπευσαν την καταστροφή]. Άλλη εξήγηση ως προς το γιατί να εξοντώσει ο Απόλλωνας-ήλιος τους Τελχίνες είναι πώς πρόκειται για αλληγορικό μύθο του πολέμου των Τελχίνων με τους Ηλιάδες, τους υιούς του θεού Ήλιου. Ή αν προτιμάτε μία διαμάχη μιάς κοινότητας-ομάδας-λαού που λάτρευε την σελήνη και την γη και μίας που λάτρευε τον ήλιο. Αποτέλεσμα του πολέμου ήταν να εκδιωχτούν οι Τελχίνες από την Ρόδο. Πρίν όμως αποχωρήσουν ράντισαν το νησί με νερό από την Στύγα μετατρέποντάς το σε άγονη γη. Ίσως ο μύθος να υπονοεί την χρήση πετρελαίου.

Αρχικά, σύμφωνα με αρχαίες πηγές, οι Τελχίνες ζούσαν στην Κρήτη, στην συνέχεια πήγαν στην Κύπρο και στο τέλος εγκαταστάθηκαν στην Ρόδο. Ίσως ο κρητικός θεός Βέλχανος, που συμβόλιζε την γονιμοποιό δύναμη, να έχει κάποια σχέση με τους Τελχίνες. Έλεγαν ότι οι Τελχίνες είχαν κεφάλι σκύλου, χέρια φώκιας, σώμα ψαριού, κάτω άκρα χήνας ή πάπιας, ενώ άλλοι πίστευαν ότι είχαν και ουρά φιδιού. Στην Κύπρο έχει βρεθεί φυλακτό (γνωστό και ως φυλακτό του Άρσλαν-Τας) πού απεικονίζει έναν σκυλοπρόσωπο Τελχίνα με ένα τεράστιο γουρλωμένο μάτι, του οποίου τα δύο άκρα καταλήγουν σε δύο τεράστιους σκορπιούς. Υπήρχε όμως κι η δοξασία ότι υπήρχαν Τελχίνες χωρίς πόδια και χέρια. Σε αγγεία απεικονίζονται πλάσματα που μοιάζουν σε γυρίνους˙ γεγονός που δείχνει ότι ίσως κάποτε να υπήρξαν τέτοιου είδους χιμαιρικά όντα, μέσα από επιμείξεις που λάμβαναν χώρα σε ορισμένες μυστηριακές τελετές.







Πίστευαν ότι είχαν κεφάλη σκύλου για τους εξής λόγους:α) για να τους συνδέσουν με τον κάτω κόσμο και τους νεκρούς, μιας και ο σκύλος σχετίζεται με τις επικήδειες τελετές και β) για να δηλώσουν ότι ήταν ιερείς της σελήνης. Για αυτό τον λόγο, οι Τελχίνες, με την μορφή των 50 σκυλιών του Ακταίονα, κατασπάραξαν τον Ακταίονα, όταν αυτός είδε γυμνή την Άρτεμη-σελήνη. Οι Τελχίνες, ως σκύλοι του Ακταίονα, ανήκουν στον διονυσιακό κύκλο, με τον Διόνυσο να είναι σεληνική θεότητα. Πηγές θέλουν τους Τελχίνες να ακολουθούν τον Διόνυσο στην εκστρατεία του στις Ινδιές. Το ότι πράγματι πήγαν εκεί, πιστοποιείται από το γεγονός ότι ο ινδός θεός Σίβα έχει για σύμβολό του την τρίαινα.

Σύμφωνα με την μυθολογία, οι Τελχίνες ανέθρεψαν τον νεογέννητο Ποσειδώνα, που τους τον εμπιστεύτηκε η Ρέα, στην προσπάθειά της να εμποδίσει να τον καταπιεί ο Κρόνος. Στην ανατροφή του Ποσειδώνα τους βοήθησε και η Καφείρα, που ίσως να είναι το ίδιο πρόσωπο με την Καβειρώ, την μητέρα των Καβείρων. Όταν ο Ποσειδώνας ενηλικιώθηκε, οι Τελχίνες του έδωσαν για γυναίκα του την αδελφή τους την Αλία [πού ως Λευκοθέα ταυτίζεται με την Ινώ, την τροφό του Διονύσου] και ως δώρο γάμου την τρίαινα, το σύμβολο του Ποσειδώνα. Ο Ποσειδώνας πρέπει να είναι η θεοποιημένη δύναμη της σελήνης να έλκει τα ύδατα. Μία λατρεία που δημιουργησαν οι Τελχίνες, όπως αργότερα έκαναν και με τον Δία, αφού οι Κουρήτες είναι όσοι εκ των Τελχίνων ακολούθησαν την Ρέα από την Ρόδο στην Κρήτη, με σκοπό να προστατεύσουν τον Δία από τον Κρόνο. Στοιχείο που δείχνει την σεληνιακή καταγωγή του Ποσειδώνα είναι το εξής: ο Ποσειδώνας θέλοντας να σμίξει ερωτικά με την Θεοφάνη, μεταμορφώθηκε σε κριάρι, το οποίο είναι σεληνιακό ζώο, αφού οι αρχαίοι ενίοτε απεικόνιζαν την θεά σελήνη πάνω σε κριάρι. Αντί του Ποσειδώνα, η Ρέα έδωσε στον Κρόνο έναν πώλο (μικρό άλογο)˙ γεγονός που συνδέει τον Ποσειδώνα με τον Σείριο, αφού ΠΩΛΟΣ=Ο ΣΕΙΡΙΟΣ ΕΣΤΙ=1180. Κατά την μυθολογία, ο Ποσειδώνας είχε για γιό του τον Ωρίωνα, του οποίου ο σκύλος λεγόταν Σείριος, και ο οποίος αργότερα έγινε ο γνωστός αστερισμός. Η μαρτυρία ότι οι Τελχίνες είχαν σώμα ψαριού, δηλαδή καλυμμένο με λέπια, τους συνδέει με τον Όαννες, του οποίου το σώμα έμοιαζε με ψάρι και όντας αμφίβιος, όπως και οι Τελχίνες, ζούσε στο βυθό. Το ότι υπάρχουν αμφίβιοι θεοί το πιστεύουν και οι Ντόγκον, μία φυλή στο νότιο Μαλί, οι οποίοι μάλιστα λένε ότι οι θεοί τούτοι, πού ονομάζονται Νόμμος, έχουν έλθει από τον Σείριο.

Ο Όαννες ταυτίζεται με τον Έλληνα Πάνα, ο οποίος συνδέεται με το ζώδιο του Αιγόκερου, στο οποίο υπάρχει μία πύλη, από όπου οι ψυχές ανέρχονται στον αιθέρα, δηλ. την ουράνια πατρίδα τους. Η άλλη πύλη βρίσκεται στον ζώδιο του Καρκίνου και από εκεί κετέρχονται ενσαρκωμένες πλέον οι ψυχές στην γη. Γνωρίζοντας ότι στην Λήμνο οι Κάβειροι ονομάζονταν Καρκίνοι, ότι από την βόρεια πύλη του Καρκίνου κατέρχονται οι ψυχές, ενώ από την νότια πύλη του Αιγόκερου ανέρχονται, καθώς και ότι προς το βόρειο Αιγαίο βρίσκεται η Λήμνος, στο δε νότιο η Ρόδος, δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι στον άξονα Λήμνος-Ρόδος υπάρχει καμπύλωση του χώρου και πώς στην Λήμνο και στην Ρόδο υπάρχουν πύλες. Δηλαδή οι Λήμνος και Ρόδος απεικονίζουν πάνω στην γη τις δύο πύλες του ηλίου, πού υπάρχουν στο σύμπαν. Άλλωστε μία θεωρία θέλει τους Τελχίνες να είναι το αίτιο δημιουργίας μίας πύλης χωροχρόνου επί της γης, για να μεταφερθεί από έξω κόσμους, ουράνιος σπόρος με σκοπό την γονιμοποίηση.


Διάβολος της θάλασσας 
Λέγεται και «κερατάς». Η κοινή σε όλες σχεδόν τις γλώσσες ονομασία τους οφείλεται σε δύο παράλληλες αποφυάδες στο μπροστινό μέρος τού κεφαλιού, σαν κέρατα. Πρόκειται για προεκτάσεις των θωρακικών πτερυγίων και χρησιμεύουν για να σπρώχνουν προς το στόμα τη λεία τους: μικρά ψάρια, καρκινοειδή και μαλάκια. Ο πλατύς κορμός τους έχει μεγαλύτερο πλάτος παρά μήκος, τα μάτια και οι φυσητήρες είναι πλευρικοί, τα δόντια πολλά, μικρά, οξύληκτα και στα δύο σαγόνια. Η ουρά είναι σαν μαστίγιο, μακριά, λεία και εύκαμπτη στη βάση της υπάρχει ένα μεγάλο αγκάθι («κεντρί»).

Ο διάβολος είναι πελαγικό σαλάχι και φθάνει σε μέγεθος 5-6 μέτρα, συνήθως όμως είναι πολύ μικρότερο και ακίνδυνο για τον άνθρωπο, επειδή τρέφεται με μικρού μεγέθους λεία. Ζουν σε ολιγάριθμες ομάδες κοντά στην επιφάνεια• συνηθίζουν να πηδούν έξω από το νερό και να πέφτουν πάλι, με ισχυρό θόρυβο. Είναι ζωοτόκα και με τέτοια άλματα γεννούν το μικρό τους, το οποίο αναπτύσσεται μέσα στον ωαγωγό (μήτρα) της θηλυκιάς.

Ανθρωπόμορφα σαλάχια 
Εκτός από το κυρίως Μεσογειακό είδος (Μ. mobular) υπάρχουν και άλλα μικρότερα, όπως το Μ. olfersi των ατλαντικών ακτών των ΗΠΑ (μήκος 1 μέτρο, βάρος 25 κιλά) και το Μ. diabolis της Αυστραλίας, πλάτους μέχρι 60 εκατοστομέτρων. Το γένος Κερατοβατίς (Cerotobatis) διαφέρει από το γένος Mobula, γιατί φέρει δόντια μόνο στο κάτω σαγόνι. Τέλος, ο γίγαντας των σαλαχιών (είδος Manta birostris) του τροπικού Ατλαντικού φθάνει σε μέγεθος τα 8 μέτρα και βάρος τους 3 τόννους. Όταν ξαναπέφτει στο νερό, μετά το πήδημα του, προκαλεί κρότο κεραυνού και μπορεί να παρασύρει πλοιάριο στον βυθό, αν πέσει πάνω του. Κατά τον τοκετό, ο οποίος γίνεται με άλμα έξω από το νερό, το «μικρό» έχει μέγεθος 1,40 μέτρα και βάρος 9 χιλιόγραμμα.



Το βίντεο που ακολουθεί περιγράφει μόνο την μυθολογική πλευρά των τελχίνων.